Βασικές σκέψεις για την κατάσταση της ΛΑΕ σήμερα και για το πώς θα προχωρήσουμε στο εξής.

Του Δημήτρη Μπελαντή

  1. Η ΛΑΕ, καθώς και συνολικότερα οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αντιμνημονιακής Αριστεράς πλην του ΚΚΕ, υπέστησαν στις εκλογές της 20ης Σεπτεμβρίου μια πολύ σημαντική ήττα. Τόσο επειδή οι δυνάμεις του 62% από το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου δεν εκφράσθηκαν με έναν ικανοποιητικό τρόπο και ένα σημαντικό τμήμα του είτε πήγε στην αποχή είτε πήγε στον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ, μέσα σε ένα πλαίσιο τόσο αποδοχής της ήττας όσο και αυταπατών για το λεγόμενο παράλληλο/ισοδύναμο πρόγραμμα και την δυνατότητα ήπιας δήθεν εφαρμογής του καταστροφικού Τρίτου Μνημονίου. Όσο και επειδή η προοπτική μιας αναγκαίας εναλλακτικής λύσης στον μονόδρομο του ευρώ και μιας ρήξης με τους δανειστές και την ευρωζώνη είτε δεν έπεισε είτε δεν αρθρώθηκε ικανοποιητικά , αλλά πάντως δεν φάνηκε να έχει ένα ισχυρό έρεισμα στο εκλογικό σώμα. Ιδίως, η μη είσοδος της ΛΑΕ στην Βουλή, μιας δύναμης που περιλάμβανε την αριστερή αμφισβήτηση του ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν στην ολότητά της αλλά και άλλες αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις, ήταν ένα δραματικό πολιτικό περιστατικό που μπορεί να έχει πιο μόνιμα αρνητικά αποτελέσματα. Το εκλογικό αποτέλεσμα έδειξε να σταθεροποιεί προσωρινά τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ ως ηγετική μνημονιακή δύναμη,, να διασώζει το ΠΑΣΟΚ-Δημοκρατική Παράταξη, να κρατά την Νέα Δημοκρατία σε υψηλά σχετικά επίπεδα παρά την δεύτερη συνεχή εκλογική ήττα της, να σταθεροποιεί το ΚΚΕ, να αναπαράγει όψεις σήψης και εκφυλισμού του κοινοβουλευτισμού όπως το κόμμα Λεβέντη, να διατηρεί επικίνδυνα την δύναμη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής παρά τις διώξεις εναντίον της και την κατακραυγή κατ’ αυτής για τον δολοφονικό της ρόλο.
    2. Η συγκυρία της ήττας και κάποιες πρώτες αιτίες της. Μπροστά στην συγκυρία που ανοίγεται, ο μνημονιακός κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ διαθέτει μεν ένα νομιμοποιητικό πλεόνασμα, μια πολιτική υπεραξία, που δεν πρέπει να υποτιμάται, καθώς συμβάλει στην άμβλυνση της κρίσης πολιτικής εκπροσώπησης, αλλά η κυβέρνησή του με τους ΑΝΕΛΛ δεν πρόκειται καθόλου να διεξαγάγει έναν περίπατο και υπάρχουν σημαντικές διαστάσεις αστάθειας και καθεστωτικής αβεβαιότητας, καθώς ξεκινά η εφαρμογή ενός ακραία αντιλαϊκού και αντικοινωνικού προγράμματος, που κατατείνει στην συνθλιβή των συντάξεων και των εργασιακών σχέσεων, στην πλήρη εκποίηση της δημόσιας περιουσίας (ΟΛΠ, αεροδρόμια, Ελληνικό, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, κα.) στους ξένους και ντόπιους μονοπωλιακούς ομίλους, στην απελπιστική φορομπηξία στα χαμηλά και μικρομεσαία ιδίως κοινωνικά στρώματα και τάξεις μέσω του ΕΝΦΙΑ και άλλων νέων φόρων και μέσω της γενικευμένης ποινικοποίησης και πανοπτικού ελέγχου, στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και στην καταστροφή της λαϊκής και κοινωνικής κατοικίας στην Ελλάδα, ενώ ταυτόχρονα οι υποσχέσεις για μείωση του χρέους και για ανακουφιστικά ισοδύναμα μέτρα έχουν πέσει στο κενό και στην σαφή αδιαλλαξία του κεφαλαίου και της ευρωζώνης. Είναι δεδομένο ότι το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα δημιουργεί μια κατάσταση πρώτου μουδιάσματος, παράλυσης, μελαγχολίας και συναισθημάτων ματαιοπονίας στις λαϊκές τάξεις και σε πιο ενεργά κομμάτια της κοινωνίας που επιθυμούν να αντισταθούν στην λαίλαπα. Σαν το πρώτο συναίσθημα να λέει ότι η πάλη είναι μάταιη. Αυτή η κατάσταση χρειάζεται κάποιο διάστημα για να αναταχθεί σε αγωνιστική κατεύθυνση, καθώς η ήττα φαίνεται να είναι αρκετά βαθιά και έχει όψεις και χαρακτηριστικά κάπως πιο μόνιμα. Το πρόταγμα μιας «κυβέρνησης της Αριστεράς», η οποία θα ανέτρεπε τα Μνημόνια και θα άλλαζε την πορεία της χώρας σε φιλολαϊκή και φιλεργατική κατεύθυνση, αναγκαίο στοιχείο για μια περίοδο της αντιμνημονιακής / αντινεοφιλελεύθερης και προοπτικά αντισυστημικής πολιτικής, συνάρθρωσε και εκπροσώπησε για σημαντικό χρονικό διάστημα τους μεγάλους κοινωνικούς αγώνες της περιόδου 2010-2013 (μεγάλες απεργίες, σχεδόν εξέγερση τον 2.12. στην Αθήνα, πλατείες κλπ). Στην συνέχεια, ο χειρισμός αυτής της προοπτικής από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με τρόπο απονευρωμένο, με λογικές ανάθεσης, χωρίς καμία πίστη στην ικανότητα νίκης των αγώνων και επιμέρους ανατροπών πριν από την αλλαγή της διακυβέρνησης, (βλ. Μετρό, ΕΡΤ, εκπαιδευτικοί, πανεπιστημιακοί ΕΚΠΔΑ, Σκουριές, κινήματα που δεν δέχθηκαν μια πολύ ουσιαστική στήριξη από τον αντιπολιτευτικό ΣΥΡΙΖΑ) χωρίς το στοιχείο της αναγκαίας ρήξης με το κεφάλαιο και την ευρωζώνη και της αναγκαίας μετάβασης σε εθνικό νόμισμα στα πλαίσια πάντοτε μιας γενικότερης μεταβατικής σοσιαλιστικής στρατηγικής (που θα περιλάμβανε κοινωνικοποιήσεις τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων, όψεις εργατικού και κοινωνικού ελέγχου, δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, μορφές εισοδηματικής και φορολογικής ταξικής αναδιανομής, πολιτικές εθνικής ανεξαρτησίας και εξόδου από το ΝΑΤΟ, μορφές συνεταιριστικών και αλληλέγγυων παραγωγικών μορφών και αυτοδιαχείρισης, σεισάχθεια για τους φτωχούς δανειολήπτες κ.α.) οδήγησε στην «λογική του ώριμου φρούτου» από τις αρχές του 13 ως τον Γενάρη του 15 και σε μια ήπια αστική διακυβερνησιμότητα τους πρώτους μήνες μετά το Γενάρη και αμέσως μετά στην πλήρη υποταγή και υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου. Η «διαπραγμάτευση» κατέληξε σύντομα ένα ανέκδοτο. Αυτά τα στάδια ήταν κρίκοι μιας ενιαίας αδιέξοδης στρατηγικής κατεύθυνσης. Έτσι, η ιδέα μιας διεξόδου από το νεοφιλελεύθερο και καπιταλιστικό αδιέξοδο πλήγηκε καίρια και υπερίσχυσε η θατσερική λογική του «Δεν υπάρχει καμία εναλλακτική λύση». Ακόμη και η επισφαλής λογική μιας περιόδου ήπιας κεϋνσιανής αναδιανομής, σαν αυτήν που περιέγραφε το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, φάνηκε ότι είναι αδύνατη εντός του ευρώ και της ευρωζώνης, στην ουσία εντός και της ΕΕ ως ενιαίου συστήματος διακρατικών σχέσεων. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, πρωτίστως λόγω της λογικής μη ρήξης και μη σύγκρουσης αλλά και μέσα από την σταδιακή της όσμωση με τα μεγάλα ντόπια και ξένα επιχειρηματικά συμφέροντα, τον ιμπεριαλισμό και την ίδια την λεγόμενη «διαπλοκή», πρόδωσε ή πάντως εγκατέλειψε το όραμα μιας κοινωνικής αλλαγής που θα ξεκινούσε από την αλλαγή στον φορέα κυβερνητικής διαχείρισης και θα εξαπλωνόταν σε όλη την κοινωνία . Όμως, αυτή η «προδοσία» δεν είναι μια ατομική επιλογή μόνο του κέντρου Τσίπρα και του ηγετικού κέντρου του ΣΥΡΙΖΑ, καταδεικνύει και τις χρόνιες αδυναμίες οργάνωσης του μαζικού εργατικού κινήματος και των κοινωνικών κινημάτων, τα ίχνη της λογικής του μεταρρυθμισμού, του κυβερνητισμού, του κρατισμού και της εμπιστοσύνης στον απαράλλακτο ουσιαστικά αστικό κρατικό μηχανισμό εντός της κομμουνιστογενούς Αριστεράς αλλά και εντός της Αριστεράς της σοσιαλδημοκρατίας, που διαχωρίστηκε από το αρχικό μνημονιακό μπλοκ. Καταδεικνύει έναν, παρά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, διαχρονικότερο αρνητικό ταξικό συσχετισμό, που συνδέεται με ταξικές νοοτροπίες ορίων στον αγώνα και την αγωνιστικότητα, με μια «τζάμπα αριστεροσύνη» καθώς και με πολιτισμικά χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Χωρίς αυτά τα διαρκή «ίχνη», των οποίων τις αιτίες χρειάζεται πια να διερευνήσουμε και να υπερβούμε, η διέξοδος από την βαθειά ήττα του Σεπτεμβρίου μπορεί να μην είναι νοητή και δυνατή.
    Χρειάζεται να καταλάβουμε στο σημείο αυτό ότι η στρατηγική της «κυβέρνησης της Αριστεράς» έχει διαψευσθεί για το ορατό μέλλον και ότι ο προγραμματικός και κινηματικός μας λόγος πρέπει να τροφοδοτεί τώρα την μαχητική κοινωνική Αντιπολίτευση και τα αντινεοφιλελεύθερα και αντισυστημικά κινήματα, ιδίως το εργατικό κίνημα αυτής της περιόδου. Ο ορίζων αυτής της περιόδου είναι η αποφυγή του καπιταλιστικού Μεσαίωνα και όχι η νέα καθαγιασμένη «κυβέρνηση της Αριστεράς». Κρίκος αυτής της λογικής πρέπει να είναι η γενίκευση της κοινωνικής ανυπακοής και η δημιουργία μιας αντικειμενικής και υποκειμενικής εξεγερσιακής κατάστασης στην ελληνική κοινωνία. Αυτή η προοπτική πάει μαζί με το βάθεμα της καπιταλιστικής κρίσης διεθνώς αλλά και με την σοβαρή πιθανότητα ενός επικείμενου στο άμεσο μέλλον ιμπεριαλιστικού πολέμου ή μιας ιμπεριαλιστικής σύρραξης με απροσδιόριστες ακόμη μορφές. Το προσφυγικό κύμα από την Συρία είναι η πρώτη εικόνα αυτών των συρράξεων, που μας έρχεται από το μέλλον μας.
    3. Αντικειμενικές και υποκειμενικές αδυναμίες της ΛΑΕ ως αιτίες της δικής μας ήττας.
    «Η ΛΑΕ κλήθηκε εντός 20 ημερών να συγκροτηθεί και να αναπτύξει τον προγραμματικό της λόγο». Αυτό είναι το πρώτο μας επιχείρημα. Τυπικά είναι έτσι και αυτό οδήγησε σε ανυπέρβλητα σε κάποιο βαθμό τεχνικά και πολιτικά προβλήματα, όπως η πολυγλωσσία, η έλλειψη σαφών προγραμματικών κατευθύνσεων, η κακή εικόνα στα ΜΜΕ, η αρχηγική εμφάνιση κλπ. Όμως, πάντοτε, θα μας στερούν τον χρόνο αντίδρασης, θα μας αποκλείουν, ο ταξικός εχθρός θα μας χτυπά. Αυτά είναι δεδομένα στην ταξική πάλη και δεν μπορούν να γίνονται άλλοθι για ολιγωρίες. Είναι σαν να λέμε ότι η λειψή αστική δημοκρατία όπου ζούμε είναι ένας στίβος ελεύθερου ανταγωνισμού των διαφορετικών πολιτικών απόψεων.
    Η σύνθετη αλήθεια είναι ότι «η υπό διαμόρφωση ΛΑΕ» υπήρχε τουλάχιστον έξι μήνες πριν από τον Αύγουστο, από τον Φλεβάρη του 2015, αν όχι από το ιδρυτικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούλιο του 2013. Η «υπό διαμόρφωση ΛΑΕ» ήταν κυρίως η αριστερή αντιπολίτευση στον ΣΥΡΙΖΑ, με κορμό την Αριστερή Πλατφόρμα, αλλά και άλλες δυνάμεις στην ριζοσπαστική Αριστερά που ήθελαν μια ρήξη με το κεφάλαιο και την ευρωζώνη με όρους ενιαιομετωπικής και συμμαχικής αριστερής συμπόρευσης και όχι με όρους ενός σεχταρισμού τύπου ΚΚΕ. Όμως, η «υπό διαμόρφωση ΛΑΕ» υπήρξε έντονα ελλειμματική, παρά τις καλές προθέσεις.
    Ιδίως, το Αριστερό Ρεύμα (και δευτερευόντως το Κόκκινο Δίκτυο) ακολούθησε μια τακτική εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία από ένα σημείο και μετά αποδυνάμωσε παρά ενίσχυσε την ριζοσπαστική διαφωνία και την προγραμματική διαφοροποίηση στο ΣΥΡΙΖΑ. Ας δούμε κάποιους σταθμούς αυτής της πολιτικής. Στο Συνέδριο του 2013 και στην συνέχεια ως το 2015 η ΑΠ ορθά έθεσε και πάλεψε τον στόχο της εξόδου από την ευρωζώνη και των μορφών δημοσίου ελέγχου και ιδιοκτησίας στις τράπεζες και τις δημόσιες επιχειρήσεις και αγαθά. Όμως, από το καλοκαίρι του 2014, η πίεση σε αυτά τα πεδία προς την πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ και το ηγετικό κέντρο του Τσίπρα χαλάρωσε εν όψει της προοπτικής ανάληψης της διακυβέρνησης. Το Πρόγραμμα της ΔΕΘ έγινε η σημαία όλου του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η αποχώρηση από την ευρωζώνη έπαψε να τίθεται. Στις ΚΕ του 10.2014 και του 1.2015 προ των εκλογών, η ΑΠ δεν έβαλε αντιπαραθετικά ζήτημα για τις προσχωρήσεις από το ΠΑΣΟΚ (Τζάκρη κλπ) ούτε επανέφερε το ζήτημα της ρήξης με την ευρωζώνη. Ήταν η εποχή, όπου η ηγεσία της ΠΑ έβλεπε τις ρήξεις να έρχονται «αντικειμενικά» και μέσα από την ίδια την «δυναμική των πραγμάτων». Ήταν η εποχή, όπου το ΑΡ διέκρινε στην ομάδα Τσίπρα μια ομάδα αδύναμη, αντιφατική και με περιορισμένες ικανότητες!!! Επίσης, το ΑΡ ανέλαβε σημαντικά υπουργεία σε τομείς όπου ήταν εξαιρετικά αβέβαιο ότι θα υπάρξουν αντιμνημονιακές ανατροπές. Τέλος, η ΑΠ δεν συνέβαλε ικανοποιητικά στην στήριξη των όποιων κινηματικών τομέων στους μήνες 1.2015-8.2015 αντίστασης και στην εξωστρεφή διοχέτευση και δημοσιοποίηση του αναγκαίου εναλλακτικού σχεδίου ρήξης με την ευρωζώνη, βασικές όψεις του οποίου, με την μελέτη Λαπαβίτσα, αναφάνηκαν μόνο το καλοκαίρι του 2015.
    Ήδη, από τον Φλεβάρη του 2015 (συμφωνία 20ης Φλεβάρη) είχε φανεί αρκετά καθαρά πού πήγαινε το πράγμα. Στην φάση εκείνη έπρεπε η ΑΠ εξώστρεφα να έχει δημοσιοποιήσει και καταστήσει κτήμα της κοινωνίας την εσωκομματική διάσταση απόψεων και όχι κυρίως να την κρατάει στο εσωκομματικό επίπεδο. Αυτό οξύνθηκε ως ζήτημα τον Μάιο με τις -47 σελίδες-, όταν φάνηκε πια καθαρά ότι θέλουμε ως κόμμα το όχι-και-τόσο-ήπιο ήπιο Μνημόνιο. Στην φάση εκείνη, η ΑΠ μαζί με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και με ανένταχτες αγωνιστικές δυνάμεις όφειλε να ενημερώσει και να κινητοποιήσει τον λαό και την εργατική τάξη στην χώρα μας και την Ευρώπη. Όμως, ακόμη και τότε υπήρχε η ψευδαίσθηση της «ρήξης» του Τσίπρα ή και άλλες ψευδαισθήσεις ότι θα βοηθηθούμε δήθεν από τον ρωσικό ιμπεριαλιστικό παράγοντα οικονομικά, αν σπάσουμε με την ευρωζώνη (τα περίφημα 5 δις).
    Το Δημοψήφισμα έγινε ένας άλλος τόπος παραγωγής αυταπατών. Παρά το ότι ο λαός ηρωικά αντιστάθηκε στους δανειστές με την ψήφο του, παρά το ότι η νεολαία βγήκε δυναμικά στο προσκήνιο, ήταν φανερό ότι το ΟΧΙ ήταν αντιφατικό, περιείχε τάσεις αντίστασης αλλά και τάσεις υπό όρους συμβιβασμού, ανέθετε σε σημαντικό βαθμό την όποια ρήξη στην ομάδα Τσίπρα και δεν ήταν άνευ ετέρου υπέρ της ρήξης με τους δανειστές και την ευρωζώνη. Η «ευκολία» ακύρωσής του μέσα σε μια βδομάδα αποδεικνύει το αντιφατικό και ασταθές της τάσης ρήξης μέσα στο ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος.
    Μετά την συμφωνία της 12ης Ιουλίου , έπρεπε να έχει επακολουθήσει η διάσπαση του κόμματος με πρωτοβουλία της ΑΠ. Αυτό δεν έγινε γιατί α) δεν ήταν καθαρό στην ηγεσία του ΑΡ αν η υποχώρηση έχει μόνιμο και στρατηγικό χαρακτήρα β) υπήρχε η αντιφατική άποψη ότι καταψηφίζουμε τα Μνημόνια αλλά στηρίζουμε την κυβέρνηση που τα εισάγει (!!!) γ) δεν υπήρχε η βούληση παράδοσης των υπουργείων, παραίτησης των υπουργών, και ήδη τότε αποχώρησης από το κόμμα (μαρτυρία μου προσωπική για τις διαδικασίες από την 12η Ιουλίου ως τις αρχές Αυγούστου). Ήταν διάχυτες οι λογικές πριν από την παραίτηση της κυβέρνησης την 21.8. ότι μπορεί να μείνουμε και να πάρουμε το κόμμα στο επικείμενο Έκτακτο Συνέδριο που αποφάσισε η ΚΕ την 30-7, το οποίο είχαμε καταψηφίσει στην ΚΕ ως ΑΠ. Μέρος του λαού και των πολιτών που ακολουθούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ πίστευε ότι και η ζημιά μπορεί να αναστραφεί αλλά και ότι μια συνδιαχείριση του προβλήματος μεταξύ ηγεσίας και ΑΠ στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν υπαρκτή και δεδομένη. Αυτή η εικόνα μας έβλαψε αφάνταστα στις εκλογές της 20-9 και έσπρωξε σημαντικό τμήμα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στην αποχή. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για τους σ. από την τάση των «53», που ευτυχέστατα αποχώρησαν τελικά από τον ΣΥΡΙΖΑ.
    Μετά την διάσπαση, κάναμε ορισμένα σημαντικά λάθη ως ΑΡ και ευρύτερα ως ΑΠ, που έβλαψαν την προσπάθεια της ΛΑΕ. Πρώτον, δεν χτυπήσαμε όσο έπρεπε προσωπικοπολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα και δεν αναδείξαμε επαρκώς τον ρόλο του, του ιδίου και της ομάδας γύρω του (Παππάς, Φλαμπουράρης, Τσακαλώτος κλπ), την σύνδεσή του με τα συμφέροντα των ντόπιων και ξένων επιχειρηματικών ομίλων και μονοπωλιακών συμφερόντων β) δεν ήμασταν επαρκώς σύμφωνοι/ες μεταξύ μας στην ανάδειξη της πρότασης Λαπαβίτσα για την έξοδο από το ευρώ, υπήρξαν αλληλομπλοκαρίσματα στην ανάδειξη της πρότασης διεξόδου με αρνητική και παραλυτική έκβαση γ) αντιμετωπίσαμε ως ΑΡ μια περιορισμένη διαφωνία με το Κόκκινο Δίκτυο στην ανάδειξη της εξόδου από την ευρωζώνη. Δέχομαι ότι μπορεί να υπάρχουν και αστικές /«σταδιακές» εκδοχές της εξόδου, όμως, ήταν πολύ αποθαρρυντικό σε ένα σημείο που ήταν κεντρικό για την προσπάθειά μας να μην μπορούμε να βγούμε προς τα έξω με στοιχειώδη ενότητα και προβολή της γραμμής από κοινού. Επίσης, υπήρχε η άποψη (και στο ΑΡ) ότι η έξοδος είναι καθαρά πολιτικό ζήτημα και «δεν χρειάζεται τεχνική τεκμηρίωση», άποψη που αποδυνάμωσε την προσπάθεια τεκμηρίωσης, την οποία η κοινωνία, κατά την γνώμη μου, απαιτούσε επιτακτικά από εμάς.
    Στο πεδίο της δημοκρατίας, της κινηματικής εικόνας, της πολυφωνίας, του φυσιογνωμικά νέου και ριζοσπαστικού, της πρωτοτυπίας στην λογική συγκρότησης, η εικόνα της ΛΑΕ προεκλογικά ήταν πολύ κάτω του μετρίου, πολύ κάτω από το επίπεδο των πολιτικών και κοινωνικών αναγκών της περιόδου. Μοιάζαμε να έχουμε γεράσει πριν από την ώρα μας, να δίνουμε ένα αρχηγικό, γραφειοκρατικό και συγκεντρωτικό προφίλ προς την κοινωνία, να πριμοδοτούμε μια επετηρίδα στελεχών από την ιστορική πορεία του ΑΡ κυρίως. Αυτή η εικόνα, επίσης, μας έβλαψε σοβαρά στον προεκλογικό αγώνα, και τα σποτ μας είχαν και αυτά όψεις υποτίμησης του λαού και έντονου εξυπνακισμού και αλαζονείας. Επίσης, η διαχείριση της δυνατότητας συμφωνίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε ορισμένα αδύνατα χαρακτηριστικά. Παρά το ότι είναι αρκετά πιθανό να είχαμε εισπράξει ένα ΟΧΙ υπό οποιουσδήποτε όρους, με δεδομένες όψεις της φυσιογνωμίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η επιμονή μας να αρνηθούμε την παύλα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ένα σχήμα με υπαρκτή πορεία επί χρόνια, δεν έπεισε για την ενωτική μας διάθεση και προσανατολισμό, την ίδια στιγμή που δώσαμε υπόσταση σε ασήμαντες ομάδες και ανύπαρκτα μορφώματα μέσα στην ΛΑΕ.
    Μετά τις εκλογές, το ΠΣ έβγαλε μια ανακοίνωση για το εκλογικό αποτέλεσμα που έδινε έμφαση μόνο στους αντικειμενικούς παράγοντες και υποβάθμιζε έντονα τα υποκειμενικά μας λάθη και αδυναμίες. Σαν να δίναμε το μήνυμα, έ τώρα τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και θα δυσκολέψουν περισσότερο αν τα πολυσκαλίσουμε. Σαν να πέρναγε η αντίληψη ότι στην δύσκολη ώρα οι διαφωνίες και οι κριτικές επισημάνσεις θα μας διαχωρίσουν και θα ενισχύσουν τον αντίπαλο. Αυτό το μήνυμα ήταν αρνητικό και δεν συνέβαλε στην ύπαρξη ενός γόνιμου και προωθητικού διαλόγου ανάμεσά μας. Αντίθετα, εξυπηρέτησε τον εφησυχασμό και την λογική ότι τώρα συγκροτούμαστε και δεν συζητάμε. Δεν κατανοήθηκε το ότι όπως ακριβώς το Δημοψήφισμα δεν ήταν η Επανάσταση (κάπως έτσι το προβάλαμε στις εκλογές) έτσι και η ψήφος των εργατικών / λαϊκών στρωμάτων στον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις σοβαρές όψεις κοινωνικής ήττας και υπακοής, περιέχει αντιφάσεις, αυταπάτες που θα δοκιμαστούν, δυνατότητες υπονόμευσης από μια λαϊκή-αριστερή αντιπολίτευση, αναβλητικές αιρέσεις που θα επανεξετασθούν στην πορεία του χρόνου. Όπως δεν ισχύει η θέση περί διαρκούς ηγεμονικής αστάθειας των αστών, άλλο τόσο δεν ισχύει η θέση της πλήρους και απόλυτης στεγανοποίησης του αστικού μπλοκ, αν και η τάση εξαμερικανισμού του πολιτικού συστήματος έχει όψεις επιβεβαίωσης και προόδου.
    Έτσι, ξεκίνησε στην ΛΑΕ μια διαδικασία οργανωτικής συγκρότησης πάνω στην βάση μεγάλων πολιτικών ελλείψεων. Ελλείψεων, όπως:
    I. Η έλλειψη δημοκρατικής λειτουργίας και συγκρότησης, η έλλειψη καταστατικής συγκρότησης, η οποία μεταφέρεται σταδιακά στις καλένδες. Ως τώρα, όλα τα όργανα και οι διαδικασίες δεν συγκροτούνται με δημοκρατική εκλογή ή έστω με συμφωνία βάσει πολιτικών κριτηρίων και αναγκών. Ούτε οι οργανώσεις βουλεύονται με βάση την αρχή της πλειοψηφίας, την μόνη δυνατή δημοκρατική αρχή και μέθοδο. Η συμφωνία ανάμεσα στις ηγεσίες των κυρίων συνιστωσών υποκαθιστά την δημοκρατία, κάτι που έχουμε ζήσει αρνητικά και στον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2005-2013.
    II. Η κινηματική παρέμβαση, της οποίας η σημασία πια είναι ανυπολόγιστη, δεν μπορεί να στηριχθεί σε έναν αναρχοσυνδικαλισμό και μάλιστα με έντονες γραφειοκρατικές παραμορφώσεις. Η παρέμβαση προϋποθέτει πολιτική ιεράρχηση στόχων, συγκέντρωση δυνάμεων, εκτίμηση των ασταθειών του κυρίαρχου μπλοκ και πολιτικό σχέδιο. Λ.χ. μιλάμε προγραμματικά σαν η επόμενη η μέρα να ήταν η κυβέρνηση της Αριστεράς νο 2, κάτι που από πουθενά δεν φαίνεται και δεν αναδεικνύεται. Δεν αναδεικνύουμε, έτσι, την αλλαγή ορίζοντα σε σχέση με την περίοδο 2006-2015.
    III. Η μη ανάδειξη του προσωρινού και μεταβατικού χαρακτήρα της ΛΑΕ, κάτι που στην αρχή τουλάχιστον εθεωρείτο ως δεδομένο.
    IV. Η σιωπή στο ζήτημα των συμμαχιών. Ακόμη και αν δεν υπάρχουν οι δυνατότητες ενός Ενιαίου Μετώπου με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή το ΚΚΕ, πρέπει να μιλάμε για ένα ΕΜ από τα κάτω, ένα ΕΜ των αγωνιστών/τριών και των κοινωνικών κινημάτων.
    V. Η παραμέληση της προόδου των προγραμματικών μας θέσεων, όχι με έναν τρόπο τεχνοκρατικό αλλά με έναν τρόπο επαφής και διαλόγου με τις ταξικές και κοινωνικές κατηγορίες που μας ενδιαφέρουν. Χρειάζεται και μια πολύ καθαρή πια θέση για την έξοδο από την ευρωζώνη και για την πιθανότατη έξοδο και από την ΕΕ.
    VI. Η μετατροπή σε ταμπού του ζητήματος της ηγεσίας. Μετά από μια σοβαρή πολιτική ήττα, το ζήτημα της ηγεσίας μπορεί να επανεξετασθεί. Στην φάση όπου είμαστε, είναι πολύ σημαντικότερο από το να μιλήσουμε για αλλαγή των προσώπων να μιλήσουμε για αλλαγή των ηγετικών δομών. Η πορεία προς μα πολυπρόσωπη θεματικά και τασικά ηγετική συγκρότηση (π.χ. Διεύθυνση και όχι επικεφαλής, πολύ λιγότερο επικεφαλής ου νομιμοποιείται άμεσα από πολιτικό σώμα) θα διευκόλυνε σημαντικά την δημοκρατική λειτουργία της ΛΑΕ.
Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Κείμενο για συλλογή υπογραφών

Η ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ
STOP ΣΤΗΝ ΥΦΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ
ΛΟΓΩ ΧΡΕΩΝ ΣΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ
Α. ΕΠΙΣΠΕΥΔΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΟΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΥΦΑΡΠΑΓΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΟ
1. Η τροποποίηση του Κώδικα Δεοντολογίας του ν.4224/2013 (ΦΕΚ 2219, 15/10/2015) ενεργοποιεί την απαίτηση των τραπεζών προς τους δανειολήπτες για συμμόρφωση προς τους κανόνες εξόφλησης των οφειλών τους, επί ποινή υφαρπαγής περιουσιακών τους στοιχείων, ακόμα και της προστατευόμενης μέχρι πρότινος, σε ορισμένες περιπτώσεις, πρώτης κατοικίας.
Σύμφωνα με στοιχεία, περισσότερες από 1,5 εκατομμύριο είναι οι καθυστερούμενες, πάνω από 1 μήνα, οφειλές προς τις τράπεζες από μικρά επιχειρηματικά, στεγαστικά, καταναλωτικά δάνεια και πιστωτικές κάρτες (300.000 περίπου δανειολήπτες στεγαστικών δανείων, 700.000 περίπου δανειολήπτες καταναλωτικών δανείων, 500.000 οφειλές πιστωτικών καρτών και 100.000 περίπου δανειολήπτες μικρών επιχειρηματικών δανείων). Εν ολίγοις, η μεγάλη πλειοψηφία των λαϊκών τάξεων χρωστά και πολλοί δεν μπορούν λόγω φτωχοποίησης να εξυπηρετήσουν τα χρέη τους, ακόμη και αν αυτά ρυθμιστούν.
Σύμφωνα με τον αναθεωρημένο Κώδικα Δεοντολογίας δίδεται προθεσμία 6 μηνών στους υπερήμερους οφειλέτες προκειμένου να ενταχθούν στις διαδικασίες, να συνεργαστούν με τις Τράπεζες και να ρυθμίσουν τα δάνειά τους.
2. Η επί θύραις ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, στην οποία η κυβέρνηση επείγεται να προχωρήσει εντός του Δεκεμβρίου 2015, έχει άμεση σχέση με τα κόκκινα δάνεια, καθώς η ρύθμισή τους θα διευκολύνει την ανακεφαλαιοποίηση. Κι’ εδώ οι συμφωνίες με τους πιστωτές δεν προοιωνίζονται καθόλου ευνοϊκές λύσεις για τους οφειλέτες που έχουν ελάχιστο ή/και καθόλου εισόδημα, όπως και για τους επαγγελματίες και τις επιχειρήσεις που πνίγονται στα χρέη. Τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια μπορεί να πωληθούν σε hedge funds με μικρό ποσοστό της ονομαστικής τους αξίας, τα οποία και θα απαιτήσουν την εξόφληση του δανείου, με αποτέλεσμα να χάσουν την πρώτη κατοικία τους όλοι αυτοί που δεν θα μπορούν να ανταποκριθούν.
Β. ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
ΔΙΑΓΡΑΦΗ Ή ΡΥΘΜΙΣΗ ΔΑΝΕΙΩΝ ΚΑΙ ΧΡΕΩΝ
Πρόταση για την αντιμετώπιση των κόκκινων δανείων και την προστασία από πλειστηριασμούς
Είναι φανερό ότι η παράταση απαγόρευσης των πλειστηριασμών για τραπεζικές οφειλές ή οφειλές στο δημόσιο και τις ΔΕΚΟ δεν αποτελεί μόνιμη λύση στο πρόβλημα των κόκκινων δανείων.
Μέρος των προβληματικών δανείων των τραπεζών, που αφορούν σε φυσικά πρόσωπα (ιδιώτες με στεγαστικά και καταναλωτικά δάνεια και αγρότες με μικρά αγροτικά δάνεια), ελεύθερους επαγγελματίες, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και μικρές αγροτικές εκμεταλλεύσεις, μπορεί να μεταβιβαστεί σε έναν ενδιάμεσο φορέα διαχείρισης κόκκινων δανείων.
Η μεταβίβαση των προβληματικών δανείων στον ενδιάμεσο φορέα θα πρέπει να συνδυαστεί με τη θεσμοθέτηση ενός προγράμματος ρυθμίσεων για την πραγματική διευκόλυνση των δανειοληπτών, με διαγραφή των οφειλών που δεν υπάρχει η δυνατότητα να αποπληρωθούν, όπως πρέπει να γίνει και για τις ρυθμίσεις των δανείων των φυσικών προσώπων. Δηλαδή, περικοπή των δόσεων αποπληρωμής των δανείων, ώστε να μην ξεπερνά το δυνατόν να καταβληθεί ποσοστό του διαθέσιμου μηνιαίου εισοδήματος των δανειοληπτών, και διαγραφή του υπόλοιπου της αρχικής δόσης σε ετήσια βάση, με εξαίρεση τα υψηλά εισοδήματα και αφού έχουν εξεταστεί και τα λοιπά περιουσιακά στοιχεία.
Στο πλαίσιο αυτό θα γίνει έρευνα κάθε περίπτωσης χωριστά, για να διαπιστωθούν τα πραγματικά δεδομένα σχετικά με τη δυνατότητα αποπληρωμής του δανείου και η ρύθμιση πρέπει να συνδυαστεί με υπολογισμό και ορισμό των ελάχιστων δαπανών διαβίωσης.
Το γενικό περίγραμμα του προτεινόμενου πλαισίου ρυθμίσεων είναι το εξής :
● Μέχρι να ξεκινήσει η υλοποίηση του προγράμματος ρύθμισης των κόκκινων δανείων, να παραταθεί η απαγόρευση των πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας για τραπεζικές οφειλές για μια 3ετία. Η παράταση κρίνεται αναγκαία, όχι γιατί θα λύσει το πρόβλημα των κόκκινων δανείων αλλά για να δοθεί το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για την προετοιμασία των μηχανισμών που θα υλοποιήσουν το πρόγραμμα ρύθμισης των οφειλών και παράλληλα για να αποτραπεί η μη αναστρέψιμη κοινωνική και οικονομική καταστροφή που θα επιφέρουν ενδεχόμενοι πλειστηριασμοί. Το καθεστώς απαγόρευσης των πλειστηριασμών πρέπει να επεκταθεί και σε δανειολήπτες εμπόρους, ελεύθερους επαγγελματίες και μικροεπιχειρηματίες που έχουν στεγαστικά δάνεια ή οφειλές διασφαλισμένες με υποθήκη σε πρώτη κατοικία, σε οφειλές προς άλλους φορείς όπως Δημόσιο, ΔΕΚΟ, κλπ, αλλά και στις αγροτικές ιδιοκτησίες των μικροκαλλιεργητών. Για όσους δανειολήπτες η έρευνα αποδείξει ότι δεν αποπληρώνουν τα δάνειά τους χωρίς όμως να έχουν πραγματική οικονομική δυσχέρεια, αυτοί θα καταβάλουν το συνολικό ποσό της υποχρέωσης.
● Να περιλαμβάνεται περίοδος χάριτος με πάγωμα οφειλών, τουλάχιστον για μια 3ετία και εκλογίκευση επιτοκίων.
● Να δοθεί προτεραιότητα σε εκείνους που είναι χρόνια ασθενείς, ανάπηροι, χρόνια άνεργοι, απολυμένοι ή ανήκουν σε οικογένειες που δεν έχουν ούτε έναν εργαζόμενο, καθώς επίσης και σε οικογένειες με μόνη κατοικία (όχι μόνο κύρια αλλά μοναδική), και να προβλεφθεί ολική διαγραφή για τις περιπτώσεις αντικειμενικής αδυναμίας αποπληρωμής (π.χ. σε ηλικιωμένους πάνω από ορισμένο όριο ηλικίας ή σε χρόνια ανίατους ασθενείς).
● Να συμπεριληφθούν στα προγράμματα ρύθμισης και στις απαγορεύσεις πλειστηριασμών τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων και να ακυρωθεί η σύμβαση τιτλοποίησής τους. Σήμερα που το φάσμα της απόλυσης των δημοσίων υπαλλήλων προβάλλει εντονότερα, είναι αναγκαίο να προστατευθεί τουλάχιστον η κατοικία τους που δανειοδοτήθηκε από το ΤΠΔ, με την απαραίτητη συνθήκη της ύπαρξης συγκεκριμένου μηνιαίου εισοδήματος (μισθού) τους. Επισημαίνεται ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι λόγω της σταθερότητας του εισοδήματός τους αποτελούσαν μέχρι σήμερα στοχευμένη ομάδα πώλησης δανείων χωρίς διασφαλίσεις.
Η μεταβίβαση των προβληματικών δανείων από τις τράπεζες μπορεί να γίνει με τρόπους που έχουν εφαρμοστεί διεθνώς και δεν επιφέρουν επιπρόσθετες ανάγκες ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών.
Η αξία των μεταβιβαζόμενων δανείων θα είναι μειωμένη κατά το ποσό της ζημίας, που έχει ήδη καταχωρηθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών, έτσι ώστε να μην θεωρηθεί ως επιπρόσθετη ενίσχυση των τραπεζών. Στις τράπεζες θα δοθεί η δυνατότητα καταχώρησης της άμεσης ζημίας σε χρονικό διάστημα 3ετίας ή 5ετίας.
Οι τρόποι μεταβίβασης των προβληματικών δανείων στον ενδιάμεσο φορέα, είναι αντικείμενο επεξεργασίας. Υπάρχουν ήδη πολλές εναλλακτικές λύσεις, που έχουν τύχει επεξεργασίας στα πρότυπα των λύσεων οι οποίες εφαρμόστηκαν διεθνώς και θα μπορούσαν να μπουν σε εφαρμογή άμεσα.
● Τέλος σχετικά με την κατάσχεση ακόμα και ελάχιστων χρηματικών ποσών οφειλετών που γίνεται σήμερα λόγω χρεών, η κατάσχεση πρέπει να επιτρέπει να παραμένει στον οφειλέτη ένα ακατάσχετο ποσόν για τις στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης (π.χ. 20.000€).
Γ. ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΥΦΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΚΑΤΟΙΚΙΑΣ
ΑΜΕΣΟΣ ΣΤΟΧΟΣ Ν’ ΑΠΟΤΡΑΠΟΥΝ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ
Δημιουργούμε μια ανοιχτή πλατφόρμα συνεργαζόμενων φορέων (σωματεία, αυτοδιοικητικοί φορείς, δημοτικές/περιφερειακές κινήσεις, συνδικαλιστικές παρατάξεις, ομάδες πολιτών, σύλλογοι, κ.λπ.) και προσώπων, με στόχο να δράσουμε άμεσα με κινητοποίηση των δεκάδων χιλιάδων ενδιαφερομένων δανειοληπτών που κινδυνεύουν με οικονομική καταστροφή λόγω υφαρπαγής της πρώτης κατοικίας τους.
  • Συγκεντρώνουμε υπογραφές στην ανοιχτή πλατφόρμα φορέων και προσώπων εδώ: soskatoikia@gmail.com
  • Προωθούμε αποκεντρωμένες εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα
  • Οργανώνουμε μαζική συγκέντρωση στην Αθήνα 

Πηγή: http://sos-katoikia.blogspot.gr/2015/10/stop.html#more

 

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Για ένα σύγχρονο, ανοιχτό στο μέλλον, αριστερό πολιτικό φορέα

Χωρίς να έχει ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος για τον χαρακτήρα του πολιτικού φορέα και χωρίς να υπάρχουν δημόσιες τοποθετήσεις από όλες τις πλευρές δημιουργούνται με πράξεις και παραλείψεις φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά του. Αυτές οι πρακτικές, δοκιμασμένες από το παρελθόν, έχουν αποδειχθεί ατελέσφορες. Υποθέτοντας ότι η συζήτηση δεν έχει εξαντληθεί αλλά τώρα αρχίζει καταθέτω δημόσια τη δική μου συμβολή

Ε.Π.

Να συζητήσουμε για να δημιουργήσουμε
ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΟΡΕΑ
με τη μέθοδο της κριτικής/αυτοκριτικής μέσα στην ιστορία
και της ανταπόκρισης στις ανάγκες των λαϊκών τάξεων σήμερα

της Ελένης Πορτάλιου

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η συζήτηση για τον χαρακτήρα του πολιτικού φορέα, που θα δημιουργηθεί με πρωτοβουλία της Λαϊκής Ενότητας και φιλοδοξία να συγκεντρώσει ευρύτερες δυνάμεις, έχει ήδη ξεκινήσει. Παρακινείται από την ειλικρινή αγωνία του κόσμου που αντέδρασε στη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και πήρε μέρος στο εγχείρημα της ΛΑΕ, έχοντας ανοιχτούς λογαριασμούς με το παρελθόν, σοβαρά ερωτήματα αλλά και ελπίδες για το μέλλον.

Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε ποσοστό 27% στις εκλογές του 2012 υπήρξε μία σύντομη, καθόλου στοχαστική, συζήτηση για το νέο κόμμα, που έλαβε την οριστική του μορφή στο ιδρυτικό συνέδριο τον Ιούνιο του 2013. Είχα καταθέσει τότε ένα εκτενές κείμενο με τίτλο «Για ένα μαζικό, δημοκρατικό αριστερό κόμμα», το οποίο δημοσιεύτηκε στην Ίσκρα (4/7/2012) και στα Ενθέματα της Αυγής (15/7/2012), από το οποίο αντλώ βασικά στοιχεία της επικαιροποιημένης προσέγγισης ενός μαζικού, δημοκρατικού αριστερού πολιτικού φορέα σήμερα.

Η μορφή της πολιτικής οργάνωσης δεν μπορεί να συζητηθεί σοβαρά χωρίς αναφορές στη θεωρία/ες του κράτους και την ιστορία (ιστορικότητα των μορφών, ιστορική συγκυρία). Το λεγόμενο οργανωτικό ζήτημα δεν πρέπει να τίθεται ως ένα σύνολο κανονιστικών ρυθμίσεων που τακτοποιούν σχέσεις μεταξύ τάσεων και ομάδων, οι οποίες ήδη συμμετέχουν ή θα συμμετάσχουν στη νέα Λαϊκή Ενότητα.

Η αριστερά έχει ηττηθεί παγκόσμια, με εξαίρεση ορισμένα αντιφατικά παραδείγματα κυρίως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής στις οποίες εξακολουθούν να εκδηλώνονται μαζικά κοινωνικά κινήματα. Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός δεν προωθεί μόνο ένα οικονομικό σχέδιο κατίσχυσης του κεφαλαίου μέσα από τεράστια καταστροφή παραγωγικών μέσων και κοινωνικών δυνάμεων. Μετέχει άμεσα ή/και κατευθύνει, με ιμπεριαλιστικούς πολέμους και εμφύλιες συγκρούσεις, μια αναδιάταξη των συνόρων και των πληθυσμών παγκόσμια, που συνεπάγεται καταστροφή και διαμελισμό χωρών, βίαιες ομογενοποιήσεις, εξαφάνιση της ιστορικότητας και της πολυπολιτισμικότητας λαών.

Στη μακριά μεταπολεμική περίοδο η αριστερά μπορούσε να ορίσει εκ νέου τον εαυτό της στο έδαφος εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων, εξεγέρσεων, επαναστάσεων και ριζοσπαστικών αλλαγών, που έθεσαν σε δοκιμασία δικτατορίες, δυτικές δημοκρατίες και καθεστώτα σοβιετικού τύπου μέσα από την ανάδυση εκατομμυρίων ανθρώπων στη σκηνή της ιστορίας.

Παρά τις μεγάλες κατακτήσεις των λαών, η αριστερά έχασε σταδιακά τον πόλεμο απέναντι στον παγκόσμιο καπιταλισμό που εξακολουθεί να επιβάλλει και να διαχειρίζεται μια νέα βαρβαρότητα. Όλα τα ρεύματα της αριστεράς που πήραν μέρος στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής της πορείας, την οποία χαρακτηρίζουν έφοδοι στον ουρανό και σκοτεινές σελίδες, μπορούν να συναντηθούν σήμερα στο έδαφος επαναθεμελίωσης της αριστεράς, επινοώντας μια νέα σύνθεση μέσα από την κριτική επαναοικειοποίηση της κοινής ιστορίας.  

Η διαμόρφωση ενός σύγχρονου ιστορικά, μαζικού, δημοκρατικού αριστερού πολιτικού φορέα είναι θεμελιακή επιλογή και προϋπόθεση της διαδικασίας επαναθεμελίωσης. Η άποψη ότι μεταφέρουμε το «κεκτημένο» της κάθε προϋπάρχουσας οργάνωσης με τις ιδέες και τις πρακτικές της για να δημιουργήσουμε αθροιστικά ένα νέο φορέα, αναπαράγει χωριστικές παθογένειες, κλειστά συστήματα, αδιαφανείς διαδικασίες, αρχηγισμούς και με κανένα τρόπο δεν αποτελεί απάντηση στο μείζον επίδικο επαναθεμελίωσης της αριστεράς σήμερα. Εκλαμβάνει ως δεδομένους τους ιστορικούς διαχωρισμούς αλλά και ομαδοποιήσεις χωρίς ιδιαίτερη ιδεολογική ταυτότητα, αναπαράγει και θεσμοθετεί αυτή την πολυδιάσπαση.

Α.   ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΑΙ  ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. Η ΣΤΑΔΙΑΚΗ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

Τα αστικά πολιτικά κόμματα είναι μέρος των μηχανισμών του αστικού κράτους. Τα αριστερά κόμματα δεν πρέπει να αντιγράφουν τη θεσμική υλικότητα των αστικών κομμάτων, η οποία αποτελεί η ίδια μια ιδεολογική κατασκευή, ένα μέσο αναπαραγωγής της κυρίαρχης ιδεολογίας, μια αρνητική θέση πάνω σε μείζονα επίδικα όπως η ελευθερία, η δημοκρατία, η ισότητα, η αμφισβήτηση της θεσμικής ιεραρχίας.

Ο σκοπός της δικτατορίας του προλεταριάτου μέσα σε συνθήκες ανελέητης καταστολής οδήγησε στις αρχές του 20ου αιώνα στη δημιουργία του επαναστατικού κόμματος της πρωτοπορίας των αποφασισμένων κομμουνιστών, τους οποίους συνείχε η σιδηρά πειθαρχία. Η σταδιακή μετεξέλιξη των κομμάτων αυτών στις χώρες που πήραν την εξουσία σε κόμμα κράτος θέτει σημαντικά ζητήματα που δεν προσεγγίζονται, παρά μόνο έμμεσα, στο παρόν κείμενο. Η συζήτηση για το κόμμα στις επαναστατικές δεκαετίες, από το 1960 μέχρι το 1980, γίνεται στο πλαίσιο της αναγνώρισης της κρίσης του μαρξισμού και των ιστορικών κομμουνιστικών κομμάτων της δύσης και στον ορίζοντα της ρήξης με τα καθεστώτα που ονομάστηκαν υπαρκτός σοσιαλισμός και κατέρρευσαν λίγο αργότερα. Ο χαρακτήρας του κόμματος αναζητήθηκε τότε στο πλαίσιο της πολιτικής θεωρίας και πράξης, στους ταξικούς λαϊκούς αγώνες και στη σχέση του κόμματος με το κράτος. Αυτή η σχέση αποτελεί και σήμερα, από πολλές πλευρές, σημείο κλειδί για τον χαρακτήρα της οργάνωσης. Ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το κράτος ήταν (και είναι) καταλυτικός στη θεωρητική προσέγγιση και την υλική μορφή του αριστερού κόμματος.

Όπως επεσήμαινε ο Ετιέν Μπαλιμπάρ σε μια συζήτηση για το κόμμα “η εικόνα ενός πρωτόγονου εργατικού κινήματος που στρατοπεδεύει «εκτός των τειχών» είναι εσφαλμένη γιατί, εφόσον οι μάζες ποτέ δεν βρίσκονται «εκτός κράτους», ούτε το εργατικό επαναστατικό κίνημα βρίσκεται ποτέ «εκτός κράτους»”. Απέναντι στην προσέγγιση του κράτους ως οχυρού της κυρίαρχης τάξης και ως ενδογενούς οντότητας, που παραπέμπει στην εξωτερικότητα των κυριαρχούμενων τάξεων, ο Νίκος Πουλαντζάς διατυπώνει τη ριζοσπαστική θέση : το κράτος, όπως και το κεφάλαιο, πρέπει να θεωρείται ως σχέση, “ακριβέστερα ως η υλική συμπύκνωση ενός συσχετισμού δυνάμεων ανάμεσα σε τάξεις και μερίδες τάξεων, έτσι όπως αυτός εκφράζεται, πάντοτε με ειδικό τρόπο, μέσα στο Κράτος”.

Οι επιμέρους μερίδες της κυρίαρχης τάξης ενοποιούνται διαμέσου του κράτους (το κράτος ως κόμμα της αστικής τάξης) ενώ οι κυριαρχούμενες εμφανίζονται με τη μορφή εστιών αντιπαράθεσης στην εξουσία των κυρίαρχων. Αυτή η παρουσία, ολοένα και ισχνότερη σήμερα, των λαϊκών τάξεων που είναι απόρροια της άσκησης πολιτικής από τα αριστερά κόμματα και τα λαϊκά κινήματα αλλά και των αντιφάσεων του κοινωνικού ανταγωνισμού ιδιαίτερα στους τομείς του κοινωνικού κράτους, δεν σημαίνει ότι οι λαϊκές τάξεις μπορούν να κατακτήσουν μέσα στο κράτος εξουσία χωρίς μια συνολική ρήξη και επιμέρους τομές που οδηγούν στο ριζικό μετασχηματισμό του. Άλλωστε, όπως το διατυπώνει ο Ζακ Ρανσιέρ, “η δημοκρατία ουδέποτε ταυτίζεται με μια νομικοπολιτική αρχή. Τούτο δε σημαίνει ότι είναι αδιάφορη απέναντί της. Σημαίνει ότι η εξουσία του λαού βρίσκεται πάντα εντεύθεν και εκείθεν μορφών τέτοιου είδους”.

Το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό σχέδιο

Ήδη από το τέλος της δεκαετίας του 1980 ο νεοφιλελευθερισμός μετασχηματίζει ριζικά τις πολιτικές λειτουργίες του κράτους και τον χαρακτήρα των δυτικών δημοκρατιών. Η νέα μορφή κράτους – η συναινετική αυταρχική δημοκρατία, σύμφωνα με τον Νίκο Πουλαντζά – αφορά σε μια “γενικότερη μετάθεση των διαδικασιών νομιμοποίησης από τα πολιτικά κόμματα προς την κρατική διοίκηση, της οποίας ήταν προηγουμένως προνομιακοί συνομιλητές. Τα αστικά κόμματα χάνουν την ιδεολογική τους λειτουργία, που μεταφέρεται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και την παραδοσιακή αντιπροσωπευτική τους λειτουργία απέναντι στις τάξεις και τις μερίδες τις οποίες εκφράζουν. Τα παραπάνω συνεπάγονται κρίση των αστικών κομμάτων, συρρίκνωση της όποιας συμμετοχικής διαδικασίας των μελών τους, ενδυνάμωση των αρχηγών, των κλειστών συγκεντρωτικών επιτελείων και των τεχνοκρατών.

Η κρίση αυτή των αστικών κομμάτων, που αρχίζει να εκδηλώνεται στη Δυτική Ευρώπη μετά το 1980, επηρεάζει τα αριστερά κόμματα τα οποία κινούνται μ’ ένα τρόπο στο πεδίο του κράτους ή/και τείνουν να αντιγράφουν μορφές αστικών κομμάτων, συνήθως όταν μετέχουν ή διεκδικούν να μετάσχουν στην εξουσία. Χαρακτηριστική είναι η σταδιακή μετεξέλιξη των σοσιαλιστικών κομμάτων που ενώ τοποθετούνται αριστερά της διαχωριστικής γραμμής αριστερά – δεξιά (π.χ. κυβέρνηση σοσιαλιστών-κομμουνιστών στη Γαλλία) σταδιακά αλλάζουν στρατόπεδο και αναλαμβάνουν ένα συμπληρωματικό με τα δεξιά κόμματα ρόλο στο κυρίαρχο αστικό πολιτικό σύστημα.

Η κρίση των κομμουνιστικών κομμάτων είναι κατ’ αρχήν ενδογενής και αφορά στη σχέση που οικοδομούν με την κοινωνία και στη μη έγκαιρη πρόσληψη και κατανόηση των μετασχηματισμών που χαρακτηρίζουν τις κυριαρχούμενες τάξεις μετά την επικράτηση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού.

Έχοντας τοποθετηθεί έξω ή/και εχθρικά προς τα μεγαλειώδη κινήματα της δεκαετίας του 1960 και των αρχών της δεκαετίας του 1970 (ΓΚΚ/Μάης, ΙΚΚ/θερμό φθινόπωρο) χάνουν τη δυνατότητα να αντιληφθούν μέσα από την κοινωνική κίνηση τις αλλαγές στα χαρακτηριστικά των κυριαρχούμενων τάξεων και τις νέες μορφές ριζοσπαστικοποίησής τους. Η εργατική τάξη, ευρύτερα τα λαϊκά στρώματα, εμπλέκονται σε νέες αντιφάσεις τόσο γιατί η παραγωγή υπεραξίας δεν έχει πια ένα μοναδικό κέντρο, έναν τόπο – το εργοστάσιο όσο και γιατί οι θεωρούμενες ως δευτερεύουσες αντιφάσεις του καπιταλισμού, όπως αυτή ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, αναδεικνύονται δυναμικά  και ωθούν στην εμφάνιση νέων κοινωνικών κινημάτων.

Αυτή η κοινωνική υστέρηση συμβαδίζει και εν μέρει απορρέει από τον χαρακτήρα του κόμματος, το οποίο αναπαράγεται ως ιεραρχικά δομημένος μηχανισμός αντιπολιτευτικής εξουσίας, με περιορισμένη αποδοχή διαφοροποιήσεων πάνω σε σοβαρά θέματα στο εσωτερικό του.

Η αναγνώριση της παρουσίας των νέων αντιφάσεων και των νέων χαρακτηριστικών της εργατικής τάξης γίνεται μεν στο τέλος της δεκαετίας του 1980 από τα αριστερά κόμματα, αλλά ή συμβαδίζει με την αποκομμουνιστικοποίησή τους (ΙΚΚ, ΚΚΕεσ.), στο πλαίσιο όχι μιας επανεξέτασης των σχέσεών τους με την εργατική τάξη αλλά αποστασιοποίησης από αυτή, ή δεν συμβάλλει σε αλλαγές στην κομματική δομή  (ΓΚΚ μετά την πτώση της κυβέρνησης της αριστεράς).

Η ήττα των κομμουνιστικών κομμάτων είναι συνθλιπτική γιατί το εμβληματικό έτος 1989 κατέρρευσαν οριστικά τα καθεστώτα σοβιετικού τύπου και μαζί τους ένα υπόδειγμα το οποίο, ακόμα και αν είχαν επικρίνει ή απορρίψει, χαρακτήριζε ένα ολόκληρο αιώνα και τα ίδια.

Η συναινετική δημοκρατία της αγοράς

Εν τω μεταξύ το κράτος της αυταρχικής συναινετικής δημοκρατίας συγκροτεί σταδιακά, μετά το 1980, τη συναίνεση και τη δημοκρατία στην αγορά, δηλαδή σ’ ένα πεδίο σχέσεων όπου η ελευθερία και η ατομικότητα του καταναλωτή ταυτίζονται ή υποκαθιστούν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες του πολίτη της αστικής δημοκρατίας. Ο πολίτης μεταφέρει την πολιτική του υπόσταση σ’ ένα μη πολιτικό χώρο, απεξαρτάται από κάθε μορφή κοινωνικού και πολιτικού θεσμού, αναχρονιστικού ή νέου, ο οποίος παραπέμπει σε οργανωμένες μορφές κριτικής και αμφισβήτησης της αστικής κυριαρχίας. “Το «κοινωνιολογικό» πορτρέτο της πρόσχαρης μεταμοντέρνας δημοκρατίας σηματοδοτούσε την καταστροφή της πολιτικής που είχε πλέον υποδουλωθεί σε μια μορφή κοινωνίας, στο πηδάλιο της οποίας βρισκόταν μόνο ο νόμος της καταναλωτικής ατομικότητας” υπογραμμίζει ο Ρανσιέρ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίοδος Σημίτη στην Ελλάδα, όταν ο νεοφιλελευθερισμός επιβάλλεται με τις ευρωπαϊκές συνθήκες και την είσοδο στην ΟΝΕ. Η καταναλωτική ευμάρεια μέσω δανείων, η ψευδαίσθηση πλουτισμού των λαϊκών τάξεων μέσω του Χρηματιστηρίου,  το εθνικό όραμα των Ολυμπιακών Αγώνων και η απαξίωση της πολιτικής, ολ’ αυτά αποτελούν την εξωτερική επιφάνεια μιας σταδιακής απώλειας  κοινωνικών δικαιωμάτων και εκδήλωσης ενός νέου κρατικού αυταρχισμού.

Λίγο πριν το 1989 και στο πλαίσιο της μεταμοντέρνας δημοκρατίας η ελληνική αριστερά (ΚΚΕ και ΕΑΡ) συναντήθηκε με τη δεξιά στο όνομα της κάθαρσης από τη διαφθορά, η οποία παρά ταύτα έχει εγκατασταθεί μονίμως στον οικονομικοπολιτικό βίο της χώρας. Τα αστικά και μικροαστικά ιδεολογικά στερεότυπα που κατακλύζουν την πολιτική ζωή μεταφέρονται στο μεγάλο Συνασπισμό, ο οποίος συγκροτείται σε μια σύνθεση αστικού ελληνικού κόμματος της δεκαετίας του 1990 και παραδοσιακού κομμουνιστικού κόμματος.

Στη δεκαετία του 1990 η κρίση των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων της δύσης, που δεν μετεξελίχθηκαν συστημικά, οξύνεται και διακυβεύεται η ύπαρξή τους. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η κρίση καθορίζεται από αντιφάσεις που ανακύπτουν ως υπαρξιακά ερωτήματα μετά την κατάρρευση των καθεστώτων σοβιετικού τύπου κι ενώ δεν είναι ακόμα σε θέση να περιλάβουν στην πολιτική και τη φυσιογνωμία τους τη νέα κοινωνική πραγματικότητα.

Οι λαϊκές τάξεις επανέρχονται

Σταδιακά, μέσα από την καταναλωτική δημοκρατία και το πλαστικό χρήμα, το οποίο προσέδεσε στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ευρύτατα λαϊκά στρώματα, αναδύονται στη σκηνή της ιστορίας οι νέοι κολασμένοι της γης, αυτοί και αυτές που πολλαπλασιάζουν τις στρατιές των ανέργων, των επισφαλώς εργαζομένων, των ανασφάλιστων, των αστέγων, των χωρίς χαρτιά, των “περιττών” ανθρώπων, όπως θα τους χαρακτηρίσει αργότερα ο Ζίγκμουντ Μπάουμαν και οι οποίοι αποτελούν τους παρίες των δυτικών κοινωνιών – αρχικά το 1/3 του πληθυσμού και σήμερα πολύ περισσότεροι. Όλοι αυτοί συναντούν μέσα από τα ριζοσπαστικά κινήματα που δημιουργούν, το διεθνές κίνημα των αγροτών, το οικολογικό κίνημα για τη σωτηρία του πλανήτη, τα κινήματα για τον έλεγχο των χρηματαγορών και τη διαγραφή του χρέους του Τρίτου Κόσμου και τα, κατ’ εξοχήν παγκόσμια, αντιπολεμικά και αντιρατσιστικά κινήματα.

Τα κινήματα αυτά ενεργοποίησαν τις ισχνές αριστερές οργανώσεις ενώ το αντιπαγκοσμιοποιητικό κίνημα, που αποτέλεσε το επιστέγασμα των νέων κινημάτων, τους έδωσε το φιλί της ζωής. Πρώτον, γιατί τα αριστερά κόμματα έλαβαν μέρος με τα μέλη τους και συχνά πρωτοστάτησαν στην παγκόσμια αμφισβήτηση της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας (Κομμουνιστική Επανίδρυση, Λίγκα, ΓΚΚ, Ισπανική Αριστερά, οι μετέπειτα συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ) και, δεύτερον, γιατί κατανόησαν την ανάγκη ανατροπών στην πολιτική και τη φυσιογνωμία τους ώστε ν’ αντιστοιχηθούν στην κοινωνική πραγματικότητα που έκαναν ορατή τα κινήματα.

Τα αριστερά κόμματα βίωναν, όμως, ακόμα τον απόηχο ενός παρελθόντος εσωτερικών διασπάσεων και ασαφούς ταυτότητας, δηλαδή αντιμετώπιζαν μια βαθιά κρίση, την οποία δεν κατάφεραν να υπερβούν τελικά. Τα νεότερα εγχειρήματα – Die Linke, ΣΥΡΙΖΑ, Podemos, Μπλόκο πρέπει να εξεταστούν αναλυτικά.

Η σύγχρονη αυταρχική μετα-δημοκρατία και οι μεταλλαγές των κομμάτων

Η αυταρχική συναινετική δημοκρατία, όπως ορίστηκε από τον Νίκο Πουλαντζά στο τέλος της  δεκαετίας του 1970, χάνει σταδιακά  τη συναινετική της διάσταση η οποία αντικαθίσταται από την άμεση καταστολή και τη βία της καταρρέουσας αγοράς εργασίας. Η κρίση των αστικών πολιτικών κομμάτων, λόγω της απορρόφησης βασικών τους λειτουργιών από την κρατική διοίκηση, παροξύνεται και οδηγεί στην κατάργηση της όποιας αυτόνομης πολιτικής λειτουργίας τους. Τα κόμματα αυτά συγκροτούνται σχεδόν αποκλειστικά ως κοινοβουλευτικές ομάδες με υπερεξουσίες του αρχηγού, χωρίς καν τις τυπικές κοινωνικές εκπροσωπήσεις άρα και τις πολιτικές μεταξύ τους διαφοροποιήσεις. Μετατοπίζονται στο έδαφος της ενιαίας προγραμματικής σκέψης που επιβάλλει η κυριαρχία του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σε συνθήκες ήττας των λαϊκών τάξεων.

Μιλώντας για την Ελλάδα προκύπτει εμφανώς η ομοιομορφία των αστικών πολιτικών κομμάτων και η δόμησή τους ως κλειστά συστήματα πολιτικών επιτελείων από επαγγελματίες της πολιτικής, με ελάχιστη προγραμματική αυτονομία έναντι των μνημονίων, άρα δομική αδυναμία κοινωνικής εκπροσώπησης των κυριαρχούμενων τάξεων. Την ακινησία αυτή της πλήρους ενσωμάτωσης των αστικών κομμάτων στην κρατική διοίκηση – σε εθνικούς και ευρωπαϊκούς υπερκείμενους «θεσμούς» – διέρρηξε προσωρινά η εμφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, ως αντιπολιτευτικής δύναμης που άντλησε αρχικά τη ραγδαία αύξηση των εκλογικών ποσοστών του από τους μαζικούς κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες της περιόδου 2010-2012. Η ενσωμάτωση του  ΣΥΡΙΖΑ στο νεοφιλελεύθερο ευρωπαϊκό σχέδιο της λιτότητας, που εφαρμόζεται στη χώρα μας μέσω των μνημονίων και για την αποπληρωμή του ριζικά αμφισβητούμενου δημόσιου χρέους, οδηγεί σε μια ραγδαία μετάλλαξη της κομματικής του φυσιογνωμίας. Πολλά από τα σημερινά χαρακτηριστικά του προϋπήρχαν στην αντιπολιτευτική περίοδο, παροξύνθηκαν από το 2013 και χρειάζεται να  αναλυθούν σε βάθος αν επιθυμούμε να δημιουργήσουμε ένα μαζικό, δημοκρατικό αριστερό πολιτικό φορέα, αποφεύγοντας λάθη του παρελθόντος. Αυτό που πάντως βλέπουμε σήμερα καθαρά να συντελείται είναι η ολοκληρωτική μετατόπιση του κόμματος  στο κράτος και η πυραμιδοειδής δόμησή του ιεραρχικά – από τον αρχηγό στην κυβέρνηση και την κοινοβουλευτική ομάδα.

Όσον αφορά το ΚΚΕ επαναλαμβάνει στην κομματική του τυπολογία την πιο συγκεντρωτική/ ιεραρχική, μη δημοκρατική εκδοχή ιστορικών κομμουνιστικών κομμάτων, χωρίς όμως τη δική τους μαζικότητα, άρα δυνατότητα εμπλοκής σε πραγματικές κοινωνικές αντιφάσεις που επιτρέπουν αναθεωρήσεις ή ανατροπές στην πολιτική και τη φυσιογνωμία ενός κόμματος. Καθώς περιχαρακώνεται ως κόμμα-οχυρό και περιορίζεται στη ρητορική μιας «επαναστατικής» αλλαγής σε απροσδιόριστο χρόνο, κατ’ ουσίαν αναπαράγει τον εαυτό του αποτελώντας, όπως και το ίδιο διατείνεται, ένα διαχρονικό αναλλοίωτο σημείο αναφοράς στο περιθώριο του παγκόσμιου πολιτικού συστήματος και σε φοβική απόσταση από τα κοινωνικά κινήματα και τις κοινωνικές εκρήξεις.

Β.  ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ, ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΜΑΖΙΚΟ ΚΑΙ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ  ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΦΟΡΕΑ

Η προηγούμενη περιοδολόγηση στους μετασχηματισμούς των αριστερών κομμάτων, παράλληλα με αυτές των αστικών και σε αναφορά με το κράτος και τους δεσμούς τους με τις κυριαρχούμενες τάξεις, αν και εξαιρετικά σχηματική, είχε σκοπό να υπενθυμίσει μια παράδοση στην οποία το θέμα του αριστερού κόμματος τίθεται ιστορικά με βάση πολιτικά και θεωρητικά επίδικα. Δεν μπορούμε να αποφύγουμε μία σε βάθος συζήτηση σήμερα, που θα αναμετράται με την ιστορική εμπειρία, ώστε να επινοήσουμε μια ανοιχτή μορφή πολιτικού φορέα που αντιστοιχεί αρχικά στη συγκυρία αλλά μπορεί να εξελίσσεται μέσα από τις ανάγκες της εσωτερικής του ζωής και των κοινωνικών συγκρούσεων. Έχουμε πίσω μας μια μεγάλη ήττα στην Ελλάδα και ένα δυσμενή συσχετισμό δυνάμεων της αριστεράς στην Ευρώπη. Παρά το ότι η ευρωπαϊκή αριστερά εμφανίζει μια δυναμική εντοπισμένη σε συγκεκριμένες εστίες που συγκλίνουν με κοινωνικές αντιστάσεις, το νεοφιλελεύθερο σχέδιο της λιτότητας δεν αμφισβητείται μαζικά. Έχουμε μπροστά μας μια εξαιρετικά δύσβατη πορεία η επιτυχία της οποίας εξαρτάται από τις κοινωνικές/ταξικές συγκρούσεις, δηλαδή τις κοινωνικές αντιστάσεις που θα εκδηλωθούν και στις οποίες πρέπει να πάρουμε μέρος και να συμβάλλουμε στην προετοιμασία τους.

Η απαλλαγή από τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις προϋποθέτει σύγκρουση με τις καπιταλιστικές τάξεις στη χώρα μας και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Γι’ αυτό προϋποθέτει μαζική συμμετοχή των εν δυνάμει σύμμαχων λαϊκών τάξεων στη διατύπωση και εφαρμογή του εναλλακτικού σχεδίου. Ο νέος πολιτικός φορέας δεν δημιουργείται για να στεγάσει αυτούς που οι γραμμές τους δεν είχαν απήχηση αλλά τώρα θα πείσουν τον λαό σ’ ένα νέο κύκλο μαχητικής προπαγάνδας. Δημιουργείται για να αποτελέσει έναν αριστερό αντιμνημονικό πολιτικό πόλο, που θα βρίσκει σταδιακά τον βηματισμό του καθώς θα συνεργεί στην κοινωνική κίνηση, θα επιμένει και θα συμβάλλει στη συλλογική επεξεργασία του αντιμνημονιακού σχεδίου, το οποίο αρχικά συντίθεται από τρεις αλληλοσυμπληρούμενους άξονες : έξοδος από την Ευρωζώνη, ανασυγκρότηση/μετασχηματισμός της παραγωγικής διαδικασίας, ανασύσταση της κατακερματισμένης και περιθωριοποιημένης κοινωνικής πλειοψηφίας.

Από την παραπάνω προσέγγιση προκύπτουν τα ακόλουθα σημεία για τον χαρακτήρα του αριστερού πολιτικού φορέα.

Σημείο 1 : Ο αριστερός πολιτικός φορέας δημιουργείται σταδιακά μέσα από την όσμωση στοιχείων της επίκαιρης ιστορικής παράδοσης με τη θεωρητική και πρακτική εμπειρία οργανώσεων, τάσεων, ρευμάτων και προσώπων που συναντώνται για να τον δημιουργήσουν. Λειτουργεί κατ’ αρχήν ως ένας πόλος συσπείρωσης των αντιμνημονιακών αριστερών δυνάμεων που αποφασίζουν να εκθέσουν τη μοναδικότητά τους στη δυνατότητα μετασχηματισμού ώστε να επινοηθεί μια νέα κοινή  πολιτική σύνθεση. Γνωρίζουμε ότι η δημοκρατία είναι μια συνθήκη υψηλού ρίσκου το οποίο επικαλούνται οι αντίπαλοί της για να τιθασσεύσουν την ελεύθερη ανάπτυξή της στις διαφορετικές της μορφές, ανάπτυξη που συμβαδίζει με την ισότητα όσων συναπαρτίζουν ένα δημοκρατικό σώμα. Η επιθυμία διατήρησης των προϋπαρχουσών οργανώσεων εμπεριέχει τον φόβο της δημοκρατίας (και της ελευθερίας).

Σε κάθε περίπτωση, οι διαδικασίες θέσμισης του νέου πολιτικού φορέα δεν προϋποθέτουν αναγκαστική αυτοκατάργηση των οργανωμένων συλλογικοτήτων που δεν το επιθυμούν. Θα μπορούσαν να διατηρηθούν, όμως ως εξωτερικότητες προς τον νέο φορέα  στον οποίο λειτουργούν αυτονόητα ρεύματα ιδεών και τάσεις, εκφράζοντας την πλουραλιστική πολυμέρεια που παράγει διαρκώς νέες δυνατότητες συνθέσεων και ανασυνθέσεων. Σημασία όμως έχει ο υπό κατασκευή αριστερός πολιτικός φορέας να συντεθεί εξ αρχής από θεσμικά ισότιμα πρόσωπαμέλη. Η ομοσπονδιακή μορφή η οποία προτείνεται ως οργανωτική λύση για τη μετωπική συνύπαρξη αναπαράγει, ηθελημένα ή αθέλητα, άσκοπους εγκλεισμούς και αποτρέπει την ελεύθερη ανταλλαγή/ανασύνθεση ιδεών και πρακτικών. Προτρέπει κάθε μέλος να «προεγγράφεται» σε μια οργανωμένη ομάδα γιατί ως «μη ενταγμένο» είναι μέλος δεύτερης κατηγορίας. Κυρίως προκαταλαμβάνει τη δυνατότητα των μελών του ενιαίου φορέα να σκέφτονται και ν’ αποφασίζουν ελεύθερα.

Σημείο 2 : Ο αριστερός πολιτικός φορέας επιδιώκει πρωτίστως να είναι μαζικός. Αν πιστεύουμε ειλικρινά ότι «οι μάζες γράφουν την ιστορία» θα πρέπει κατά μείζονα λόγο να ενθαρρύνουμε τη μαζικότητα η οποία απορρέει και από τις ίσες δυνατότητες που δίδονται στα μέλη να γράψουν ισότιμα την ιστορία του.

Ο μαζικός χαρακτήρας του αριστερού πολιτικού φορέα δεν αποσυνδέει σε καμία περίπτωση την πολιτική που ασκείται από τα ιδεολογικά και θεωρητικά συμφραζόμενά της. Άλλωστε, σήμερα γνωρίζουμε ότι η ιδεολογία δεν αποτελεί μια ένθετη υπερδομή στην υλική βάση, την οποία διαμορφώνει και εισάγει το κόμμα στην κοινωνία, αλλά είναι παρούσα στις σχέσεις παραγωγής και τις κοινωνικές σχέσεις και ότι οι ιδέες και οι αντιλήψεις με τις αντιφάσεις τους κυκλοφορούν ελεύθερα παντού όπου ζουν και εργάζονται οι λαϊκές τάξεις. Σε κάθε περίπτωση, ένας σύγχρονος μαζικός, δημοκρατικός αριστερός φορέας δεν προσεγγίζει τις θεωρητικές και ιδεολογικές του συντεταγμένες με τρόπο δογματικό και στατικό αλλά πλουραλιστικό και συμβιωτικό. Αντλεί από τα ιστορικά και σύγχρονα ρεύματα του μαρξισμού και τα σύγχρονα προοδευτικά ρεύματα θεωρίας και πολιτικής σκέψη, είναι ο ίδιος χώρος παραγωγής ριζοσπαστικών ιδεών στο  βαθμό που έρχεται σε  σύγκρουση με την κυρίαρχη ιδεολογία.

Σημείο 3 : Όπως προκύπτει από την ιστορική περιοδολόγηση, ένα αριστερό κόμμα δεν βρίσκεται καθ’ ολοκληρίαν έξω από το κράτος καθώς ασκεί (ανταγωνιστική) πολιτική, δεν πρέπει όμως να αντιγράφει την υλικότητα των μηχανισμών του. Τα αστικά κόμματα χαρακτηρίζονται από ιεραρχικές δομές, συγκεντρωτισμό, αρχηγισμό, ποπουλισμό, ελάχιστη και κυρίως τηλεοπτική επικοινωνία με την κοινωνική τους βάση, προνομιακή ή ολοσχερή μετατόπιση της δράσης τους στο κοινοβούλιο, αποπολιτικοποίηση των θεμάτων και τεχνοκρατική νομιμοποίηση των αποφάσεων. Η παράδοση των γραφειοκρατικών αριστερών κομμάτων φέρει πολλά χαρακτηριστικά συγγενή μ’ αυτά των αστικών κομμάτων, ιδιαίτερα σήμερα που η κοινοβουλευτική παρουσία μπορεί να μεταμορφώνει καταλυτικά τη φυσιογνωμία και των αριστερών κομμάτων, όπως έγινε με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Το κοινοβουλευτικό τυπικό των κομμάτων της μετα-δημοκρατίας επιβάλλει και υποβάλλει όχι μόνο μια συγκρότηση γύρω από τον Αρχηγό αλλά και μια υπεραξίωση των κοινοβουλευτικών ομάδων έναντι των κομμάτων, τα οποία, για λόγους που αναφέρθηκαν, συρρικνώνονται δραστικά και φθίνουν πολιτικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έπασχε σοβαρά σ’ αυτό το θέμα αν και αρκετά μέλη του λειτουργούσαν κατά προτεραιότητα και συστηματικά στα κοινωνικά κινήματα της αντιμνημονιακής περιόδου.

Χαρακτηριστικός της κοινοβουλευτικής παθογένειας είναι ο ανταγωνισμός που παρατηρείται για μια θέση στα κοινοβουλευτικά έδρανα και η σημασία που αποδίδεται στο έργο του βουλευτή/τριας έναντι άλλων εξαιρετικά σημαντικών κοινωνικών και πολιτικών ρόλων. Στη σύγχρονη μετα-δημοκρατία της ενσωμάτωσης των περισσότερων λειτουργιών των κομμάτων στην κρατική διοίκηση δημιουργείται ένα κοινοβουλευτικό διακομματικό και υπερκομματικό σώμα, υπό την έννοια ότι με τις παροχές που απολαμβάνει αναπτύσσει ίδια συμφέροντα και προσδοκίες. Η υπέρβαση των παραπάνω στρεβλώσεων από ένα αριστερό πολιτικό φορέα συνδέεται πρωτίστως με την προνομιακή εγγραφή της δράσης του στην κοινωνία έναντι της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης.

Σημείο 4 : Ένας αριστερός πολιτικός φορέας πρέπει να  δομείται στη βάση της ισότητας των μελών του και της δημοκρατίας. Ο Ρανσιέρ αναφέρεται στην ισότητα ως «μια προϋπόθεση προς επαλήθευση. Αυτή η επαλήθευση είναι η δυναμική της ισότητας. Όσοι ξεκινούν από την ανισότητα επαληθεύουν την ανισότητα». Η δημοκρατία, πάλι, δεν είναι μια τυπική δομή νομιμοποίησης ειλημμένων αποφάσεων από τα κεντρικά όργανα, στα οποία κατά παράδοση δίνεται η μάχη των συσχετισμών. Η δημοκρατία προϋποθέτει μια εσωτερική δημοκρατική ζωή, μια διαρκή συνομιλία, στην οποία κανείς δεν έχει το προβάδισμα της θέσης του αλλά μόνο των λόγων και των πράξεών του.

Όπως ήδη ειπώθηκε η δημοκρατία δεν αρνείται ρεύματα και τάσεις εντός του κόμματος. Υπάρχει, όμως, ένα σοβαρό θέμα θεωρητικής σύλληψης και πολιτικής αντίληψης. Συχνά οι τάσεις αποσκοπούν στην κατάκτηση του κόμματος, μάλιστα με μέσα που απαξιώνουν και τους ίδιους τους πιστούς τους. Ως αποτέλεσμα, η προκαταβολική πειθαρχία που επιβάλλεται πάνω στη δημοκρατία των μελών δεν επιτρέπει συνολικά στο φορέα να βουλεύεται και να πράττει σύμφωνα με αποφάσεις που λαμβάνονται ελεύθερα.

Σχετικά με τη συγκρότηση του μαζικού, δημοκρατικού αριστερού πολιτικού φορέα :

Οι τοπικές συνελεύσεις αποτελούν τα βασικά κύτταρά του. Η εκάστοτε πολιτική διαμορφώνεται πρωτογενώς σ’ αυτές τις συνελεύσεις και η τελική διατύπωσή της ολοκληρώνεται στο θεσμό του πολιτικού συμβουλίου, εκτελεστικό όργανο του οποίου είναι η γραμματεία. Ενδιάμεσα επίπεδα θέσμισης (όπως περιφερειακές ή θεματικές επιτροπές, συνελεύσεις συντονισμού κ.λπ.) δημιουργούνται σταδιακά, σύμφωνα με τις ανάγκες και τις πρωτοβουλίες που προκύπτουν από την κοινωνική δράση των μελών και δεν έχουν απαραίτητα μόνιμο χαρακτήρα.

Δεν χρειάζονται μόνιμα όργανα που «ντουμπλάρουν» τις κοινωνικές, εργατικές και άλλες οργανώσεις. Σοβαρά θέματα σχεδιασμού της κοινωνικής δράσης μπορούν και πρέπει να συζητώνται σε ευρύτερες συσκέψεις, πάντως βασική κατεύθυνση για όλα τα μέλη του αριστερού πολιτικού φορέα αποτελεί η ένταξη στα κινήματα και τους φορείς που εκδηλώνεται η κοινωνική δράση. Η πολιτική ηγεσία προκύπτει από τις διαδικασίες του αριστερού πολιτικού φορέα (πολιτικό συμβούλιο, γραμματεία) είναι συλλογική και δεν αναιρείται από τις κοινοβουλευτικές κατά το σύνταγμα υποχρεώσεις ορισμού αρχηγού. Ο «αρχηγός», δηλαδή ο επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας, ορίζεται μόνο για το έργο στο Κοινοβούλιο.

Σημείο 5 :   Ο σύγχρονος, μαζικός, δημοκρατικός αριστερός πολιτικός φορέας δεν προσβλέπει στη στιγμή της εφόδου, σε ένα μετά στο οποίο το πριν δεν θα έχει βάλει τη σφραγίδα του. Απ’ αυτή την άποψη συστατικό στοιχείο της ταυτότητάς του αποτελεί η αναγνώριση της ανάγκης δημιουργίας κοινωνικών θεσμών και παραδειγματικών δράσεων, ιδιαίτερα σήμερα που η μαχητική αντιπολίτευση και το πολιτικό σχέδιο δεν αρκούν ως απάντηση στην κρίση. Η θέση αυτή δεν σημαίνει ένα νέου τύπου πανπολιτικισμό. Όπως έλεγε ο Νίκος Πουλαντζάς, «αν υπάρχουν πάντα όρια στην πολιτικοποίηση του κοινωνικού, αυτό συμβαίνει ακριβώς στο μέτρο που οι ταξικοί αγώνες και τα κοινωνικά κινήματα υπερβαίνουν πάντοτε και μάλιστα με το παραπάνω το κράτος, στο μέτρο που δεν είναι τα πάντα πολιτικά και που η πολιτική δεν είναι η μόνη υπαρκτή διάσταση του κοινωνικού…Οι εξουσίες και οι αγώνες δεν ανάγονται άμεσα στο κράτος ούτε στην πολιτική … Πράγμα που δεν σημαίνει ότι δεν έχουν εκείνα ή τα άλλα αποτελέσματα ή ότι το κράτος δεν επιδρά επάνω τους».

Τα παραπάνω σημαίνουν ότι ένας σύγχρονος, μαζικός, δημοκρατικός, αριστερός πολιτικός φορέας αναγνωρίζει την αξία χώρων ελευθερίας και κοινωνικής αυτοοργάνωσης και τα μέλη του στηρίζουν την ύπαρξή τους ή μετέχουν στη δημιουργία τους, χωρίς ο φορέας να τους υποτάσσει στην πολιτική του ή να παρεμβαίνει στη λειτουργία τους.  Ένα παράδειγμα αυτής της προσέγγισης είναι η μαζική αλληλεγγύη που εκδηλώθηκε για την υποδοχή και στήριξη των προσφύγων από χιλιάδες ανθρώπους, μέσα στους οποίους αναγνωρίζουμε πολλούς συντρόφους και συντρόφισσες του χώρου μας.

Με δεδομένη την ανθρωπιστική κρίση και τη μαζική φτώχεια, ο πολιτικός φορέας χρειάζεται να προτείνει στην κοινωνία τη δημιουργία μορφών αλληλέγγυας κοινωνικής αυτοοργάνωσης και συνεταιριστικών οικονομικών δραστηριοτήτων, όχι μόνο ως άμεση απάντηση στην κρίση αλλά και ως προσέγγιση της κοινωνικής παραγωγής και ανταλλαγής στο πλαίσιο της στρατηγικής για την έξοδο από τα μνημόνια και την παραγωγική/κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας.

Σημείο 6 : Τίποτε δεν μπορεί να εγγυηθεί τη δυνατότητά μας να δημιουργήσουμε ένα δημοκρατικό και μαζικό αριστερό πολιτικό φορέα, ένα ανοιχτό στο μέλλον αντιμνημονιακό πόλο, παρά μόνο η αμετάκλητη επιθυμία μας να συμβάλλουμε στην ανατροπή της φτώχειας και της σημερινής υποτέλειας της χώρας μας ως οιονεί προτεκτοράτου σε μια καπιταλιστική και ιμπεριαλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Τίποτε, επίσης, δε μπορεί να στηρίξει την ατομική και συλλογική συμμετοχή παρά μόνο η μεταξύ μας αλληλεγγύη, ο αλληλοσεβασμός, η ειλικρίνεια και η απόλυτη προσήλωση στους δημοκρατικούς κανόνες και την ισοτιμία των μελών.

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Τζάκρη & Μπόλαρης vs Παπαγγελόπουλου

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

«Περίεργες ασάφειες και παραπλανητικές επικλήσεις νομικών διατάξεων στην δήλωση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών για την αντικατάσταση του Διοικητή της ΕΥΠ – μια δήλωση με την οποία καταβάλλονται αγωνιώδεις προσπάθειες να δικαιολογηθεί η αιφνίδια απομάκρυνση του κ. Κοραντή και η επιλογή του κ. Παπαγγελόπουλου, γνωστού για τους χειρισμούς του σε υποθέσεις μείζονος Κυβερνητικού ενδιαφέροντος και μέχρι πρότινος εν ενεργεία δικαστικού λειτουργού, που ενώ όφειλε ως δικαστικός λειτουργός να είναι και να φαίνεται λειτουργικά ανεξάρτητος,

Στην από 13/7/09 δήλωση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών σχετικά με την αντικατάσταση, λίγο μετά την αποκάλυψη μαγνητοφωνημένων συνομιλιών μελών του συνδικάτου εγκλήματος με αναφορές σε στελέχη της Κυβέρνησης Καραμανλή, του Διοικητή της ΕΥΠ κ. Ι. Κοραντή από τ. Αντιεισαγγελέα Εφετών κ. Δ. Παπαγελλόπουλο, το όνομα του οποίου έχει συνδεθεί τόσο με την αρχειοθέτηση του σκανδάλου των υποκλοπών, όσο και με την υπόθεση της ΜΑΥΟ, αναφέρονται, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Η επιλογή του τ. Αντεισαγγελέα Εφετών Αθηνών κ. Δ. Παπαγγελόπουλου ως νέου Διοικητή της Ε.Υ.Π. εντάσσεται στο πλαίσιο της πιστής εφαρμογής του γράμματος και του πνεύματος του νέου θεσμικού πλαισίου, το οποίο εγκαθιδρύθηκε με βάση τις διατάξεις του ν. 3649/2008 «Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και άλλες διατάξεις». Όπως προκύπτει από τις διατάξεις αυτές, μπροστά στις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, η εξυπηρέτηση του δημόσιου συμφέροντος, το οποίο έχει ανατεθεί στην Ε.Υ.Π. – με δυνατότητα, μάλιστα, για πρώτη φορά, άσκησης κοινοβουλευτικού ελέγχου επ’ αυτής σύμφωνα με το άρθρο 43 Α του Κανονισμού της Βουλής – μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικότερα ιδίως από λειτουργούς, οι οποίοι διαθέτουν εχέγγυα δικαστικής ανεξαρτησίας. Αυτό, άλλωστε, σηματοδοτεί, μεταξύ άλλων, και η θεσμοθέτηση, με το άρθρο 5 παρ. 3 του ν. 3649/2008, της απόσπασης στην Ε.Υ.Π εισαγγελικού λειτουργού, προκειμένου να ελέγχει κυρίως τη νομιμότητα των ειδικών επιχειρησιακών της δράσεων που αφορούν τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Η προϋπηρεσία και το αδιαμφισβήτητο κύρος του κ. Παπαγγελόπουλου πληρούν, στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό, τις ως άνω προϋποθέσεις»

Τα παραπάνω αναφέρει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών σε μια αγωνιώδη προσπάθεια να δικαιολογήσει την αιφνίδια αυτή απόφαση αντικατάστασης του κ. Κοραντή και την επιλογή του συγκεκριμένου μέχρι πρότινος εν ενεργεία δικαστικού λειτουργού, που οφείλει ως δικαστικός λειτουργός να είναι και να φαίνεται λειτουργικά ανεξάρτητος, για τοποθέτηση σε μία θέση καθαρά κομματικής επιλογής. Στην ομολογουμένως δύσκολη προσπάθειά της, όμως, αυτή καταφεύγει σε περίεργες ασάφειες και προκαλεί τεράστια ερωτηματικά αφού η διάταξη του αρ. 5 παρ. 3 την οποία επικαλείται δεν αφορά στο Διοικητή της ΕΥΠ, αλλά σε διακριτό πρόσωπο, αποσπασμένο δικαστικό λειτουργό, με διακριτές αρμοδιότητες!!!

Συγκεκριμένα:

  • Το αρ. 5 παρ. 3 του ν. 3649/08 ΔΕΝ αναφέρεται στον Διοικητή της ΕΥΠ. Στον Διοικητή της ΕΥΠ αναφέρεται το αρ. 9 παρ. 2 του ίδιου νόμου που ορίζει ότι

«Ο Διοικητής είναι μετακλητός υπάλληλος της κατηγορίας των ειδικών θέσεων με βαθμό 1ο. Διορίζεται και παύεται ελεύθερα με απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών».

Και δεν κάνει καμία απολύτως αναφορά σε δικαστικό λειτουργό.

  • Αντίθετα το αρ. 5 παρ. 3, που αναφέρεται σε δικαστικό λειτουργό, δεν αφορά στη θέση του Διοικητή της ΕΥΠ, αλλά σε διακριτή θέση με συγκεκριμένο επίσης διακριτό ρόλο, που καλύπτεται μετά από απόφαση όχι του Υπουργού Εσωτερικών, αλλά του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου.

«Στην ΕΥΠ αποσπάται ύστερα από απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου ένας εισαγγελικός λειτουργός για χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να υπερβεί την τριετία, ο οποίος ελέγχει την νομιμότητα των ειδικών επιχειρησιακών δράσεών της, που αφορούν θέματα δικαιωμάτων του ανθρώπου και ασκεί όσες άλλες αρμοδιότητες του ανατίθενται με διατάξεις του παρόντος νόμου»

Είναι προφανές ότι η διάκριση αρμοδιοτήτων αυτών των δύο θέσεων και η επιλογή των προσώπων που τις στελεχώνουν από διαφορετικό όργανο και διαφορετική εξουσία, στη μία περίπτωση την εκτελεστική και στην άλλη την δικαστική, εξυπηρετεί το σκοπό του εκατέρωθεν ελέγχου για την τήρηση της νομιμότητας και τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προκύπτει, λοιπόν, εύλογος προβληματισμός σχετικά με την επιλογή της ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών σε δήλωσή της να προκαλέσει σύγχυση σχετικά με τις δύο αυτές διακριτές θέσεις Διοικητή και αποσπασμένου ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ δικαστικού λειτουργού και να αποδώσει, σε επίπεδο δήλωσης τουλάχιστον, στην πρώτη χαρακτηριστικά της δεύτερης. Προβληματισμός που εντείνεται από την φερόμενη, προς το παρόν τουλάχιστον, ΠΑΝΤΕΛΗ απουσία του εισαγγελέα που προβλέπεται στο αρ. 5 παρ. 3 του ν. 3649/08 από τις τάξεις της ΕΥΠ.

Μετά τα παραπάνω ερωτάσθε:

  1. Γιατί στην από 13/7/09 σχετική δήλωση η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών επικαλείται τη διάταξη του αρ.5 παρ. 3 προκειμένου να δικαιολογήσει την επιλογή μέχρι πρότινος εν ενεργεία δικαστικού λειτουργού στην θέση του Διοικητή της ΕΥΠ, την στιγμή που πολύ καλά γνωρίζει ότι αυτή η διάταξη ΔΕΝ αφορά στη Διοίκηση της ΕΥΠ που ορίζεται από την Κυβέρνηση, αλλά σε αποσπασμένο Εισαγγελέα που διορίζεται από τη Δικαιοσύνη για να ελέγχει τη διορισμένη από την Κυβέρνηση Διοίκηση της ΕΥΠ;
  2. Ποιος ήταν ο σκοπός της αναφοράς του αρ. 5 παρ. 3 περί αποσπασμένου εισαγγελικού λειτουργού στην παραπάνω δήλωση που αφορούσε εντελώς διαφορετική θέση αυτή του Διοικητή της ΕΥΠ; Μήπως οφείλεται στον υπερβάλλοντα ζήλο της Κυβέρνησης με παραπλανητικές αναφορές να διασκεδάσει τις δικαιολογημένες εντυπώσεις αφενός ότι κρύβονται καθαρά κομματικές σκοπιμότητες πίσω από την αιφνίδια αντικατάσταση του κ. Κοραντή και αφετέρου ότι η καθαρά κομματική επιλογή του προσώπου του κ. Παπαγγελόπουλου επιβεβαιώνει την ύπαρξη στενών δεσμών του μέχρι πρότινος εν ενεργεία Εισαγγελέα με την Κυβερνώσα παράταξη;
  3. Υπάρχει αυτή τη στιγμή αποσπασμένος εν ενεργεία ανεξάρτητος εισαγγελέας, που να έχει οριστεί με απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου και αρμοδιότητα να ελέγχει την νομιμότητα ειδικών επιχειρησιακών δράσεων της ΕΥΠ όπως ορίζει ο νόμος και μάλιστα το συγκεκριμένο άρθρο που κατά περίεργο τρόπο έσπευσε να αναφέρει η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών σε δήλωσή της σχετικά με την τοποθέτηση πρώην εισαγγελικού λειτουργού στη θέση του νέου Διοικητή;
  4. Μήπως τελικά η αναφορά της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών υποκρύπτει Κυβερνητική πρόθεση να συγκεντρωθεί ανεπίτρεπτα το σύνολο των αρμοδιοτήτων στο πρόσωπο του κ. Παπαγγελόπουλου καταργώντας στην πράξη την νομοθετική πρόβλεψη για έλεγχο της Διοίκησης της ΕΥΠ σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και νομιμότητας από ανεξάρτητο αποσπασμένο δικαστικό λειτουργό, που ΔΕΝ επιλέγεται από την Κυβέρνηση και είναι πρόσωπο ΔΙΑΚΡΙΤΟ από τον Κυβερνητικά διορισμένο Διοικητή της ΕΥΠ;

Οι ερωτώντες Βουλευτές

Μιχάλης Καρχιμάκης

Ντίνος Ρόβλιας

Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου

Γρηγόρης Νιώτης

Γιάννης Σκουλάς

Γιώργος Ντόλιος

Μάρκος Μπόλαρης

Θεοδώρα Τζάκρη

Βασίλης Κεγκέρογλου

Έκτορας Νασιόκας

Χρήστος Χάιδος

Γιάννης Βλατής

Μιλτιάδης Βέρρας

Γιώργος Πεταλωτής

Γιάννης Αμοιρίδης

Χρήστος Παπουτσής

Πηγή: http://www.bolaris.gr/index.php?page=story&id=723

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Προσκλητήριο παλαιών συμμαθητών στα Διάφανα Κρίνα

Γράφει o Σπύρος Αραβανής Σάββατο, 12 Σεπτέμβριος 2015 11:22
Υπάρχουν άλλοι «ειδικότεροι» εμού για να μιλήσουν βιωματικά για τα Διάφανα Κρίνα. Αυτοί που έζησαν τον ιδρώτα, τις αγωνίες, τα ποτισμένα τους χνώτα, τις τραγωδίες και τις χαρές τους από πολύ κοντά. Οι «απέξω» τους κάναμε «δικούς» μας μέσα από τα τραγούδια τους. Αυτά τα μεγάλα κλωνάρια μελωδίας που ξεφύτρωναν μέσα από τις οργιώδεις κιθάρες και τα πνευστά τους, μέσα και τους εκκωφαντικούς παραμορφωτικούς ήχους και τα αργόσυρτα οργανικά ψυχεδελικά σόλο τους. Αυτά τα πεσιμιστικά στιχουργήματα, βαπτισμένα στην ποίηση των «άγιων καταραμένων», κραυγές όμως ρομαντισμού μέσα στην ευδαιμονική σιωπή των περασμένων δεκαετιών.
Τα παιδιά του Nick Cave, του Leonard Cohen, των Tindersticks, του Καρυωτάκη, του Malcolm Lowry κ.ά. που ανδρώθηκαν μέσα σε βιβλιοπωλεία και σε δισκάδικα, σε μπάρες και σε σούπερ μάρκετ, σε γυναικεία σώματα και σε πατρότητες, σημάδεψαν δυο και πλέον δεκαετίες νεότητας ακόμα κι όταν τα χρόνια περνούσαν για όλους. Η «αλητεία» τους δεν είχε τη γεύση της αλόγιστης φθοράς και του φαντεζί σημερινού underground. Ήταν ένα σαρκοβόρο ένστικτο επιβίωσης μέσα σε έναν κόσμο που η ευαισθησία ήταν χωρίς διεξόδους φυγής, εγκλωβισμένη μέσα στο νεοσύστατο life style που κονιορτοποιούσε κάθε τι μη υλικό. Δεν είχαν τις κοινωνικές καβάντζες της δεκαετίας του ’60, του ’70, ακόμα και του ’80, όπως άλλα συγκροτήματα και καλλιτέχνες βλ. Σιδηρόπουλος, Τρύπες κ.ά.
Ανέτειλαν στην πρώτη «ανέραστη» περίοδο της ιστορίας μας, στη γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης, της Nintendo, του λαϊκόποπ και οι ίδιοι είχαν να παλέψουν με τους δαίμονες τους όπως τους αγάπησαν μέσα από τα βιβλία, τις μουσικές και την οθόνη άλλων εποχών. Ένιωθαν την ανάγκη να ζήσουν και να κτίσουν το μύθο τους μέσα σε ένα ολότελα εχθρικό περιβάλλον, ακόμα και μέσα στη νέα αλλαγμένη ανθρωπογεωγραφία του τελευταίου οχυρού των Εξαρχείων. Και τα κατάφεραν.
Σήκωσαν στην πλάτη τους την έννοια της δημιουργικής μελαγχολίας και όχι του μοδάτου, τη δεκαετία του 2000, το emostyle, εξέφρασαν ποιητικά τις ιδέες του Ρομαντισμού και βελτίωναν τις μουσικές τους συνθέσεις μελετώντας βιωματικά και όχι ακαδημαϊκά τις επιρροές τους.
Ήμουν παρών στο πρώτο επίσημο liveτους, σε ένα μικρό μπαρ στην Ασωμάτων, το 1996 –η πρωτόλεια liveιστορία τους ξεκινά το 1991, στην πλατεία φυλακών Κορυδαλλού-. Μαύρες φιγούρες στη σκηνή και από κάτω κόσμος αρκετός, αλλά όχι πολύς. Στην ατμόσφαιρα υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι «διαφορετικό» έπαιρνε σάρκα και οστά, όμως δεν ήμασταν ακόμα μυημένοι. Όχι στον ήχο τους, αλλά στην ελληνική αύρα τους, καθώς υπήρχαν ήδη οι ασκημένοι στα αντίστοιχα αλλοδαπά συγκροτήματα. Θυμάμαι, μάλιστα, σαν τώρα την γκαρσόνα να μας ενθαρρύνει να χειροκροτήσουμε μετά το τέλος των τραγουδιών. Ύστερα ήρθε το «Δίπλα στο Ποτάμι», κι άλλα μικρά live.
Κι έπειτα το Rockwavefestival, το ‘97 και ο ποταμός τους φούσκωνε παρασέρνοντας στα νερά του όλο και περισσότερους. Με τον καθένα ακροατή τους να έχει τουλάχιστον μια ιστορία να διηγηθεί από την τελετή μύησής του στο διάφανο σύμπαν τους. Τα χρόνια περνούσαν μέσα σε ολοένα και πιο πρόσχαρες καταναλωτικές μέρες, τα Διάφανα Κρίνα όμως ήταν πάντα εκεί να υπενθυμίζουν την άγρια αθωότητα και το σκληρό της κόστος.
Όταν διαλύθηκαν το 2009, τολμώ να πω ότι δεν αντιληφθήκαμε σε βάθος το μέγεθος της απουσίας τους. Ούτε τα χρόνια που πέρασαν από τότε.
Υπήρχε βεβαίως η νοσταλγία της εποχής τους, όμως η ιλιγγιώδης καθημερινότητα δεν μας άφηνε να αισθανθούμε επακριβώς την απώλειά τους. Αυτό όμως μέχρι και προχθές. Όταν επανεμφανίστηκαν στη σκηνή σαν να μην είχε περάσει μια μέρα. Κι ας είχαν περάσει ήδη έξι χρόνια. Η επανένωσή τους έστω και κάτω από το βάρος της αιτίας της μας προσγείωσε σε μια σκληρή πραγματικότητα συνειδητοποίησης της απουσίας τους και κατ’ επέκτασιν της δικής μας παρουσίας, λόγω του μεγέθους τους: όχι μόνο ως ένα ροκ συγκρότημα, αλλά ως νοεροί ηγήτορες μιας αστικής φυλής με συγκεκριμένους κώδικες και αξίες. Μια κοινωνικής ομάδας που χάθηκε εδώ και χρόνια στα στενά της μεγαλούπολης, στους λαβυρίνθους των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και σε ένα ελληνικό τραγούδι με άλλο ήχο και άλλες προτεραιότητες.
Οι βραδιές στην Τεχνόπολη ήταν ένα προσκλητήριο κυρίως παλαιών «συμμαθητών» που ξαναβρέθηκαν «λαβωμένοι» σε έναν κοινό χώρο και χρόνο. Τα Διάφανα Κρίνα ήταν όμως και πάλι εκεί για να μεταγγίσουν με το αίμα τους ζωή. Για τα χρόνια που θα έρθουν ακόμη και ερήμην τους. Προεξέχουσα σε αυτό η «φωνή» τους. Η σπηλαιώδης φωνή του Θάνου που ανέβλυζε μέσα από το άσπρο του πουκάμισο για «να πέσει πάνω του σαν ταύρος ο καιρός». Για αυτό «δώσε του μάνα την ευχή να βγει γερός/ πόλεμος είναι και χορός και παραζάλη».

 

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

Το Μ. Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού αρνείται να παραλάβει το βραβείο από το Ε.Κ.

20150911_121352ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Το Μ. Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού αρνείται να παραλάβει το βραβείο από το Ε.Κ.

Το  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να μας απονείμει το βραβείο Ευρωπαίου πολίτη για το 2015, ως αναγνώριση  του αγώνα που κάνουμε 4 σχεδόν χρόνια για τον εγκαταλειμμένο από την επίσημη Πολιτεία άνεργο – ανασφάλιστο ασθενή και για μια καλύτερη κοινωνία. Αυτός ο αγώνας όμως δίνεται από εμάς επειδή  οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν, και συνεχίζουν να εφαρμόζονται, στην χώρα μας είναι απόρροια των πιέσεων και εκβιασμών που ασκούν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ), η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), έχει οδηγήσει εκτός ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης πάνω από 3 εκατομμύρια άπορων και εξαθλιωμένων άνεργων πολιτών.

Η Ευρώπη για εμάς, όπως και για τους περισσότερους Έλληνες,  θα μπορούσε να είναι το σπίτι μας. Μιλάμε για την Ευρώπη των λαών, της αλληλοκατανόησης και της αλληλεγγύης.  Εμείς αυτή την Ευρώπη επιθυμούμε και αυτήν αποζητούμε. Με λύπη μας όμως βλέπουμε μια Ευρώπη χαμένη  στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, των οικονομικών και τραπεζικών συμφερόντων. Με λύπη  διαπιστώνουμε ότι η προτεραιότητα της είναι να βρίσκει δισεκατομμύρια ευρώ για τις ιδιωτικές τράπεζες ενώ  παράλληλα πιέζει για την μείωση, πάνω από 50% σε σχέση με το 2009, των προϋπολογισμών για το Εθνικό Σύστημα Υγείας της Ελλάδας.

Bάσει στοιχείων του Ινστιτούτου Prolepsis, η μαζική φτωχοποίηση της μεγαλύτερης μερίδας του Ελληνικού λαού οδήγησε:

– 6 στους 10 μαθητές σε 64 σχολεία της Αθήνας αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια.

– Το 61% των μαθητών στα παραπάνω σχολεία έχουν ένα γονιό χωρίς δουλειά, ενώ το 17% των οικογενειών δεν είχε κανένα γονιό που να εργάζεται.

– 11% από τα παιδιά είναι ανασφάλιστα και το 7% είχε ζήσει χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα για πάνω από μια βδομάδα κατά το έτος 2014, ενώ το 3% ζούσε ακόμα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα.

– 406 σχολεία από όλη την Ελλάδα έλαβαν βοήθεια το 2014 για να σιτίσουν τους 61,876 μαθητές τους.

– 1,053 σχολεία έχουν κάνει αίτηση φέτος για να συμπεριληφθούν στο πρόγραμμα «Διατροφή», ώστε να λάβουν σίτιση οι 152,397 μαθητές τους εκ των οποίων σήμερα μόνο οι 15,520 μαθητές σε 150 σχολεία έχουν συμπεριληφθεί.

– 42,727 ερωτηματολόγια συμπληρώθηκαν από γονείς σε 23 νομούς όλης της χώρας και το 54% των οικογενειών αντιμετωπίζει επισιτιστική ανασφάλεια και το 21% πείνα.

Βάσει μελέτης του «Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους» της Βουλής:

– 3,8 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κοντά στο όριο της φτώχειας (432 ευρώ το μήνα ανά άτομο)

– 2,5 εκατομμύρια Έλληνες ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας (233 ευρώ το μήνα ανά άτομο, που σημαίνει ακραία φτώχεια)

– Δηλαδή το 58% του Ελληνικού πληθυσμού, 6,3 εκατομμύρια πολίτες, ζουν κοντά ή κάτω από το όριο της φτώχειας.

Αυτή η Ευρώπη, που θέλει να μας βραβεύσει, φαίνεται να μην ενοχλείται για όλα τα παραπάνω στοιχεία αλλά και από τους χιλιάδες θανάτους ανασφάλιστων συμπολιτών μας.  Θανάτους που θα πάρουν μορφή χιονοστιβάδας το αμέσως επόμενο διάστημα γιατί έρχονται επιπλέον μειώσεις, που υπέγραψε η προηγούμενη κυβέρνηση, συνολικά 933 εκατομμυρίων ευρώ για το Εθνικό Σύστημα Υγείας της χώρας μας.

Θα ήταν υποκριτικό εμείς να παραλάβουμε ένα βραβείο όταν αυτή η Ευρώπη κλείνει τα μάτια στα υποσιτισμένα βρέφη, στους νεκρούς καρκινοπαθείς ασθενείς, στα γεμάτα απελπισία βλέμματα των ασθενών που υποφέρουν, των μανάδων  που μας εξιστορούν ιστορίες τρομακτικής εγκατάλειψης αφού καλούνται να ζήσουν τις οικογένειες τους χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, νερό και ελάχιστη τροφή για άλλη μια χρονιά.

Τα λόγια του εκπροσώπου μας γιατρού Γιώργου Βήχα ήταν ξεκάθαρα «Οι χιλιάδες ανασφάλιστοι νεκροί και ασθενείς που στέκονται ανάμεσα μας, μας κοιτούν στα μάτια και δε μας επιτρέπουν να δεχτούμε αυτό το βραβείο«.

Δεν γυρνάμε την πλάτη μας στην Ευρώπη ούτε στους Ευρωπαϊκούς λαούς που στέκονται εντυπωσιακά αλληλέγγυοι!  Είμαστε υποχρεωμένοι να γυρίσουμε την πλάτη μας στους πολιτικούς και στους θεσμούς, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, που εδώ και πολύ καιρό αντιμετωπίζουν την ανθρώπινη ζωή ως λογιστικά νούμερα. Αντιμετώπιση που εδώ και 5 χρόνια εξελίσσεται σε  ντροπή  για τον Ευρωπαϊκό πολιτισμό.  Το σίγουρο είναι ότι αυτή βαρβαρότητα πρέπει να σταματήσει άμεσα και αν αυτό το βραβείο σήμαινε κάτι τέτοιο θα ήμασταν ευτυχείς να το παραλάβουμε.

Σήμερα  προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε  με στοιχεία το τι σημαίνει να είσαι ανασφάλιστος στην παρουσίασή μας στο Ελληνικό γραφείο της Ευρωπαϊκής Βουλής στην Αθήνα.  Δεν αποδεχθήκαμε το βραβείο αφού οι ασθενείς μας συνεχίζον να βιώνουν την ίδια και χειρότερη κατάσταση ακόμα και σήμερα.  Στο ταξίδι μας στις Βρυξέλλες, σε ένα μήνα περίπου θα ευαισθητοποιήσουμε ακόμα περισσότερο τους Ευρωπαίους πολίτες, σχετικά με όσα βιώνει ο μέσος Έλληνας πολίτης λόγω των μνημονίων και της λιτότητας!

Έχει μεγάλη σημασία αυτή η βράβευση να μετατραπεί σε μήνυμα ανθρωπιάς με απτά αποτελέσματα στην αλλαγή πολιτικών και δυνάμωμα της αλληλεγγύης των Ευρωπαίων πολιτών.

(Απόσπασμα, με την ομιλία μας, από την εκδήλωση για την βράβευση του Μητροπολιτικού Κοινωνικού Ιατρείου Ελληνικού από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την Παρασκευή 11/09/2015. Τα στοιχεία που παρουσιάσαμε είναι συγκλονιστικά.) https://www.youtube.com/watch?v=WvFuV-t02Mc

(Όλη η εκδήλωση στο παρακάτω βίντεο)

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

ΩΡΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ
(ΔΕΥΤΕΡΑ-ΠΕΜΠΤΗ 10:00-20:00, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:00-19:00) και (ΣΑΒΒΑΤΟ 10:00-14:00)
ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: 210 9631950
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΙΑΤΡΕΙΟΥ: εντός της πρώην Αμερικανικής βάσης
(δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο Ελληνικού, 200 μέτρα από την Τροχαία Ελληνικού)
Ιστοσελίδα: http://www.mkiellinikou.org Email: mkiellinikou@gmail.com

Πηγή: http://www.mkiellinikou.org/blog/2015/09/11/vraveush-2/

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε

ΔΑΙΜΟΝΙΚΑ 19/09/2015 Η παρακαταθήκη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα

https://i1.wp.com/akybernitespoliteies.org/sites/akybernitespoliteies.org/files/field/image/%CE%94%CE%99%CE%9A%CE%97%CE%93%CE%9F%CE%A1%CE%9F%CE%A3%20%CE%94%CE%99%CE%91%CE%92%CE%9F%CE%9B%CE%9F%CE%A5.jpg19 Σεπτεμβρίου 2015 στις 3:46 μ.μ.

*** το κείμενο αυτό στάλθηκε κανονικά στις προθεσμίες αλλά δε δημοσιεύτηκε

Χαζεύοντας ανόρεχτα το ντιμπέιτ Τσίπρα – Μεϊμαράκη, πέρα από τη βλακώδη βλαχομαγκιά του προσωρινού προέδρου της Ν.Δ., ενοχλήθηκα περισσότερο από δύο τομείς της επιχειρηματολογίας του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ. Αφ’ ενός, η συνεχιζόμενη θεωρητικοποίηση της υπεροχής του νέου μνημονίου σε σχέση με τα δύο προηγούμενα και η προσπάθεια εξωραϊσμού του, μέχρι του σημείου να νοιώθω ηλίθιος γιατί δεν καταφέρνω να καταλάβω και ν’ αποδεχτώ αυτά τα επιχειρήματα. Παράλληλα επιχειρείται, σε πλήρη ευθυγράμμιση με την κουστωδία των κυρίαρχων διαμορφωτών της κοινής γνώμης, η υποβάθμιση της κεντρικής αντίθεσης μνημόνιο-αντιμνημόνιο που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Τι κι αν τα προηγούμενα μνημόνια επέφεραν την εξαθλίωση μεγάλων τμημάτων του κόσμου, ανέχεια , ανεργία κι ένα σημαντικό αριθμό αυτοκτονιών πολιτών που δεν άντεξαν τις επιπτώσεις τους; Τι κι αν τα κινήματα που αναπτύχθηκαν αυτή την περίοδο, οι «πλατείες» κι οι μεγάλες κινητοποιήσεις, οδήγησαν στην εκτόξευση των ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στα πρόθυρα της εξουσίας; Το νέο αριστερό μνημόνιο καλλιεργείται επικοινωνιακά ως μια αναγκαία συμφωνία που τα αρνητικά της σημεία θα αντιμετωπιστούν με παράλληλο πρόγραμμα, προετοιμάζεται να περάσει «αβρόχοις ποσί» σε αντίθεση με τα προηγούμενα μνημόνια απέναντι στα οποία αντιστεκόταν μαχητικά χιλιάδες κόσμος στους δρόμους και τελικά να επιβληθεί ως η μοναδική λύση για την αντιμετώπιση της κρίσης. Και μάλιστα, με την ευρύτατη συναίνεση όλων των παραδοσιακών μνημονιακών δυνάμεων και την πλήρη ικανοποίηση των επάρατων δανειστών.

Αφ’ ετέρου, η επίκληση της νέας γενιάς που οδηγείται στην πλήρη απαξίωση της πολιτικής και την αποχή, από τον αρχηγό ενός αριστερού κόμματος από το οποίο έφυγε σχεδόν ολόκληρη η νεολαία του. Προφανώς, για τη μαζική αποχώρηση των νέων του ΣΥΡΙΖΑ δεν ευθύνεται ο Λαφαζάνης αλλά η μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ στο μνημονιακό τόξο. Και δεν είναι μόνο η νεολαία, από τον ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησε ο καλύτερος κόσμος του, ο πιο κινηματικός κι ευαίσθητος, με τις βαθύτερες αριστερές αξίες. Για παράδειγμα, από την τάση των 53+, που μέχρι πρότινος στήριζε καθοριστικά τις επιλογές της ηγετικής ομάδας, το σημαντικότερο τμήμα της αποχώρησε από το κόμμα ή έχει αδρανοποιηθεί. Ανάμεσά τους, ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κορωνάκης η παραίτηση του οποίου αντιμετωπίστηκε σαν να έφυγε από τη θέση του ο κλητήρας της Κουμουνδούρου. Από την πρώην ΑΝΑΣΑ, η ΡΟΖΑ αποχώρησε μαζικά συναντώντας πάλι τις παλιές κινηματικές παραδόσεις του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα. Αντίθετα, η παλιά ΑΚΟΑ συνεχίζει την παράδοση της πολιτικής ατολμίας και των ανέξοδων τροπολογιών, χαράσσοντας μελλοντικές «κόκκινες γραμμές» που λειτουργούν ως άλλοθι σε ένα πλήρως υποθηκευμένο κομματικό τοπίο με προδιαγεγραμμένο παρόν και μέλλον. Υπάρχουν, βέβαια, και τα στελέχη των 53+ που φιγουράρουν στα ψηφοδέλτια σε εκλόγιμες θέσεις και παραμένουν σε επιτελικά όργανα όπως η Πολιτική Γραμματεία. Αυτοί φαίνεται να έχουν συμβιβαστεί με τη διολίσθηση του ΣΥΡΙΖΑ στην κατεύθυνση της κεντροαριστερής σοσιαλδημοκρατίας και τη διαχείριση μιας κυβέρνησης συνεργασίας που θα είναι υποταγμένη στον μνημονιακό μονόδρομο.

Εν κατακλείδι, ποια μπορεί να είναι η στάση μας μπροστά στις εκλογές; Βασικός οδηγός δεν μπορεί παρά να είναι το 62% του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η αντιστοίχησή μας με την ουσία και το νόημά του κι η αντίθεσή μας με την πρωτοφανή του ακύρωση. Κι αυτή η παρακαταθήκη οδηγεί στη στήριξη, παρά τις διαφορές, τους δισταγμούς και τις ενστάσεις μας, σε ψηφοδέλτια της αριστεράς με αντιμνημονιακή κι αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, ώστε να εκφραστεί δυναμικά στη νέα βουλή η αντίθεση απέναντι στο καινούριο μνημόνιο κι η αναγκαία ρήξη με τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό της ευρωζώνης.

Ο δικηγόρος του διαβόλου

Posted in Χωρίς κατηγορία | Σχολιάστε